Taking too long? Close loading screen.

A street without art, a city without life

by Thanos Kamilalis   |  December 20, 2018

Anyone who has ever walked from Thiseio area to the center of Athens on their way to Acropolis will surely have seen them. It is also very likely for someone to hover in order to take a look at their creations: jewelry, paintings, T-shirts with stamps… But for a few months, street craftsmen are struggling to survive. The Municipality of Athens, in cooperation with the Ephorate of Antiquities, wishes to drive them out of the center of Athens, threatening them with extinction.

For nine years now, Nikos has been setting up his stall, usually in Monastiraki and sometimes in the Thiseio area. His mindset pushed him to start this business, as he wanted to choose a different working life, as he says, but also because, as a student at the School of Fine Arts, it was a good opportunity for him to deal with the practical part of his studies. “It fulfills me emotionally to do something and present it to the people”. Nikos creates jewels and then sells them on the street. From this work, he earns a small amount of money, which for most months is not enough to cover his basic living costs.

Nikos is one of the hundreds of craftsmen and artists who have been setting up their stalls in the center of Athens for over ten years, mainly in the area of Thiseio and on the pedestrian zones of Apostolos Pavlos and Dionysiou Areopagitou streets,  creating and selling jewelry, ornaments, small sculptures, t-shirts and other creations of their art and imagination. These spots were given informally in 2007 during the term of mayor Nikitas Kaklamanis. In recent years, despite the fact that they were facing problems, their number has multiplied due to the economic crisis. For many, a street stall is now the ultimate solution to have the necessary income to survive. “I saw an ever increasing number of people going out on the street. Especially during the last 4-5 years, with the crisis, which is constantly aggravating, we are getting bigger in number. You see grandmothers suffering from pension cuts sell handicrafts on the street or just knitting.” For a few months now, he and his colleagues are being persecuted in the historic center of Athens, which will inevitably mean for most that they will have to shut them down. At the same time, due to the new law on outdoor retail trade voted in 2017, the Greek state has presented them with obligations that it is impossible to cope with.

 

The threat of eviction out of the historic center

In mid-October, the municipality of Athens, based on a document from the Greek Archaeological Service and on arguments for the “protection of the cultural heritage” and for the “fight against Illegal trade”, informed them that they should leave the historic center of Athens and be transferred to other areas such as Victoria, Kerameikos and Avdi Squares. Areas with far less people, which means, combined with the fact that the state is preparing to ask for money for licenses, Single Social Security Entity fees (EFKA) and income taxes, that their small revenues will be significantly reduced. Practically, for most of them, it means they will disappear. Indeed, in October, the municipality sent mixed task forces of the Hellenic Police and the Municipal Police to remove the craftsmen from Apostolou Pavlou Street. This ban lasted about 20 days before the craftsmen defied the pressures and returned to their spots.

“The visual artists, artists and craftsmen of outdoors trade do not have the potential to earn large income, so much as to ensure them a tolerable living; this occupation is a way out of unemployment that is plaguing our country. The overwhelming majority are unemployed citizens. Being thrown out of the street market will lead them to a desperate situation, because they will not be able to make both ends meet”, says the Association of Visual Arts-Artists-Craftsmen “Athina Ergani” in its statement.

The arguments employed by the municipality and the Archaeological Service seem difficult to believe. “There is a lot of pressure coming from the Trade Unions, who see us very competitive, wrongly in my view. It seems funny how the trader is threatened by my box, but it happens. There is also a general effort to overhaul the center of Athens,” says Nikos. He also finds it difficult to understand how his stall “offends” the cultural heritage and he also stresses that there are many other commercial, noisy activities in the historic center, even near the monuments, which are certainly much more offensive, and the Greek Archaeological Service could certainly deal with these. “The overwhelming majority of those who go past our stalls are pleased to see us. They find something different, something original, non-commercialized, or they just enjoy the route. Indeed, I and many colleagues believe that our presence here strengthens the cultural heritage. The Ancient Agora of Athens was a place where people could talk, walk, exchange products. Some people understand this and others do not, but I believe it.”

“The difference between an artist and a trader should be respected”

Last year, the Parliament passed the new law (4497/2017) on outdoor trade, which essentially was the beginning of the problems craftsmen face. This law, which the Municipality of Athens used and began the procedures of “eviction”, equates the craftsmen and the street artists with the traders, and demands exaggerated things from them. In particular, the article (45) in question provides inter alia that:

  •  
  • Natural persons who create works of art, artworks, handicrafts and other original works of their own artistic creation may market their artworks provided they are granted an administrative license.
  • This license is strictly personal and is valid within the administrative boundaries of the municipality, which issues the license and grants space upon request of the interested person.
  • Commencement of professional activity through TAXIS and tax liabilities.

 

“Not only it does not solve an issue that has been pending for decades, not only it does not help the craftsmen to continue to exist, to create and to contribute to the cultural heritage and tradition of the country, but it pushes them to an impasse and despair, benefiting only those who have a big production potential, that is, those who process or simply resell (pure trade in a few words), and once again art and artists are sacrificed on the altar of money. We, as craftsmen, cannot be equated with canteens, street vendors, traders, nor can we, as natural persons, compete with Social Cooperative Enterprises (SCE),” say “the independent street craftsmen – artists” in a petition that has been uploaded to Avaaz website.

“One should understand and respect the difference between a craftsman-artist who produces original and unique artistic creations and a street vendor who either manufactures or simply resells the commodity they buy inexpensively and in large quantities, spending from a minimum to no time for its creation and therefore has much bigger profit margins. The equation of these two is the definition of unfair competition and leads the craftsmen to a decline,” they add and ask for the abolition of the article.

“The personal license, in a certain spot, will obviously mean that they will also ask us to pay a rent. They will ask us to pay a Single Social Security Entity fee (EFKA), to get a POS, a cashier, and to pay income taxes. That means that what we earn will no longer cover our basic needs either. This law pushes us very hard and does not take into account the specific conditions under which we work. For example, we are very much dependent on the weather. When it is rainy, windy, snowy or too hot, we do not work because we are exposed to the weather. For example, in the last three or four days, I can’t work. There are other peculiarities we face, such as diseases (e.g. tendinitis, Cervical spondylosis) caused by our work and we need to take a few days off to recover. The involvement of all these bodies surpasses us and a solution must be found -as was the case with the small-scale farmers who were excluded- one that respects the peculiarities, the nature of our work and the way of life of a person working on the street. The law, therefore, will prove to be devastating to all craftsmen, and survivors will be forced to make large discounts on the manufacture of their products. Originality will be lost”.

 

Reactions and mobilizations

The craftsmen, through their various Associations, reacted, with conventions, mobilisations, meetings with the competent bodies, including the Ministry of Finance, informing the society and collecting signatures online. Reactions also took place within the Municipality, with factions such as “Antarsia stis Geitonies” (“Mutiny in the Neighborhoods”) and “Anoichti Poli” (“Open City”) opposing Kaminis’ decisions. The result so far is that the adoption of a final decision is successively postponed. Technically, the new deadline ends on 14 December. It is then unknown how the stalls will be dealt with by the municipal authority. “Either in the daylight or at night,” comments Nikos, joking around with uncertainty.

Craftsmen-artists “adorn the city when they exhibit their artistic quality, education, talent. This model of work has been recognized throughout the world for its particularity. It is the living tradition, the culture, the extrovert expression of the civilization of the cities worldwide. It was time for Athens to shape it, legalize it, and strengthen it “, highlighted the SYRIZA faction in the Municipality of Athens, “Open City”, in its statement in October.

The campaign to remodel the historic and commercial center of Athens has become leverage for the extermination of the poor of the city, for the few and elect to survive,” says ANTARSIA, through its municipal councilor, Petros Konstantinos, who wonders: “Seriously? The Central Archaeological Council is worried that the cultural heritage is being destroyed by the street sellers of Thiseio, by the craftsmen? Has 90% of this heritage not been buried under the buildings of the Banks, hotels and businesses that crush the city center? Do the feet of the street sellers on the streets disturb them?” he adds and also complains that “proposals to create a “market” scattered with one hundred stalls underestimate common sense.” On the one hand due to the fact that the authorities argue with each other and on the other hand due the fact that we reacted and applied pressure, so far there is no final decision,” explains Nikos. “For the time being we are trying to inform and mobilize the people in Thiseio and Petralona to support us while we are shaping our own proposals,he adds. The banners of the craftsmen who participated in the 24-hour strike called by Civil Servants’ Confederation (ADEDY)

“It’s not only about us”

Nikos and many others argue that the eviction of the craftsmen from the center is part of a wider framework, built step by step. “It’s not just about us,” he repeats.

Recently, the debate has begun again on the fencing of the Philopappou and Pnyx hills, a free expanse of 700 acres in the heart of Athens. Similar efforts were made both in 2002 and in 2008, which were prevented by the mobilization of residents. The argument of the defenders of this proposal is delinquency (a murder case a few months ago and many robberies have been denounced), while opponents stress that “the center of Athens will be cut off the ancient cites”, and they add that the real goal has nothing to do with security, but with commercialization (with a ticket, shops, etc.). Similar actions for building a fence have taken place at Strefi Hill, while at Plato Academy there was a project for the erection of a Mall by Artume, a Blackrock subsidiary (which was suspended by the company despite the fact that the government had issued all the required licenses).

“I think the effort to evict us is part of a wider project of remodeling the historic center. For example, they also want to build a fence in Philopappou so that parents cannot stroll around with their children without paying a ticket. This plan does not take into account the social needs of the people living there. Neither our own needs, nor the needs of the people who want to find us, or those who want to walk and not be in a vast commercial space”.

Based on this belief and with a motto concentrating on the question “what center of Athens do we want”, craftsmen-artists want to get in touch with and be supported by “people who see things like us” and they are getting prepared to continue their actions. It is unknown what will happen when the given deadline or a next one is reached.

“Either in the daylight or at night”.

Oποιος και όποια έχει περάσει έστω μία φορά από την περιοχή του Θησείου, στο κέντρο της Αθήνας, πηγαίνοντας προς την Ακρόπολη, σίγουρα θα τους έχει δει. Είναι πολύ πιθανό επίσης, να έχει κοντοσταθεί για να ρίξει μια ματιά στις δημιουργίες τους: Κοσμήματα, πίνακες, μπλούζες με σχέδια… Εδώ και λίγους μήνες όμως, οι χειροτέχνες του δρόμου αγωνιούν για την επιβίωσή τους. Ο δήμος Αθηναίων, σε συνεργασία με την Εφορία Αρχαιοτήτων, επιθυμεί να τους διώξει από το κέντρο της Αθήνας, απειλώντας τους ουσιαστικά με εξαφάνιση.

Ο Νίκος στήνει τον πάγκο του, συνήθως στο Μοναστηράκι και ενίοτε στην περιοχή του Θησείου, εδώ και εννιά χρόνια. Ξεκίνησε «από άποψη», επιλέγοντας έναν διαφορετικό τρόπο εργασιακής ζωής, όπως λέει, αλλά και λόγω του ότι, ως φοιτητής της σχολής Καλών Τεχνών, ήταν μια καλή ευκαιρία για να ασχοληθεί με το πρακτικό κομμάτι των σπουδών του. «Ψυχολογικά με γεμίζει να κάνω κάτι και να προσπαθήσω να το δείξω στον κόσμο». Ο Νίκος φτιάχνει κοσμήματα και στη συνέχεια τα πουλάει στον δρόμο. Από την εργασία του αυτή βγάζει πολύ λίγα χρήματα, που τους περισσότερους μήνες δεν επαρκούν για την κάλυψη των βασικών του εξόδων διαβίωσης.

Ο Νίκος είναι ένας από τους εκατοντάδες χειροτέχνες και καλλιτέχνες που εδώ και πάνω από δέκα χρόνια στήνουν τους πάγκους τους στο κέντρο της Αθήνας, κυρίως στη περιοχή του Θησείου και στους πεζοδρόμους της Αποστόλου Παύλου και Διονυσίου Αρεοπαγίτου, δημιουργούν και πουλάνε κοσμήματα, διακοσμητικά, μικρά γλυπτά, μπλουζάκια και άλλα αποτελέσματα της τέχνης και της φαντασίας τους. Οι χώροι αυτοί τους παραχωρήθηκαν άτυπα το 2007 επί δημαρχίας Νικήτα Κακλαμάνη. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα, παρά το γεγονός ότι αντιμετώπιζαν συχνά ενοχλήσεις, ο αριθμός τους πολλαπλασιάστηκε, λόγω της οικονομικής κρίσης. Για πολλούς, ένας πάγκος στο δρόμο είναι πλέον η έσχατη λύση, ώστε να έχουν το απαιτούμενο εισόδημα για την επιβίωσή τους. «Είδα όλο και περισσότερους ανθρώπους να βγαίνουν στο δρόμο. Ειδικά τα τελευταία 4-5 χρόνια, με την κρίση, που είναι διαρκώς επιδεινούμενη, αριθμητικά έχουμε μεγαλώσει κατά πολύ. Βλέπεις γιαγιάδες, που τους έχουν κόψει τη σύνταξη, να πουλούν χειροτεχνίες στο δρόμο ή απλά να πλέκουν.»

Εδώ και λίγους μήνες όμως αυτός και οι συνάδερφοί του βρίσκονται υπό διωγμό από το ιστορικό κέντρο της Αθήνας, κάτι που νομοτελειακά θα σημαίνει λουκέτο για τους περισσότερους. Παράλληλα, λόγω του νέου νόμου για το υπαίθριο εμπόριο που ψηφίστηκε το 2017, το ελληνικό κράτος τους έχει φέρει αντιμέτωπους με υποχρεώσεις στις οποίες είναι αδύνατον να ανταπεξέλθουν.

 

Η απειλη της εξωσης απο το ιστορικο κεντρο

Στα μέσα Οκτωβρίου, ο δήμος Αθηναίων, με έγγραφο από την Αρχαιολογική Υπηρεσία και με επιχειρήματα την «προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς» και την «πάταξη του παρεμπορίου», τους ενημέρωσε ότι θα πρέπει να αποχωρήσουν από το ιστορικό κέντρο της Αθήνας και να μεταφερθούν σε άλλους χώρους, όπως οι πλατείες Βικτωρίας, Κεραμεικού και Αυδή. Οι περιοχές αυτές έχουν πολύ λιγότερο κόσμο, κάτι που σημαίνει ότι, σε συνδυασμό με τα χρήματα για άδειες που ετοιμάζεται να τους ζητήσει το κράτος, το ΕΦΚΑ και του φόρους στα εισοδήματα, τα ήδη μικρά έσοδά τους θα μειωθούν σημαντικά. Πρακτικά, για τους περισσότερους αυτό σημαίνει ότι θα εξαφανιστούν. Μάλιστα τον Οκτώβριο, ο δήμος έστειλε και μικτά κλιμάκια της ΕΛΑΣ και τις Δημοτικής Αστυνομίας για να απομακρύνουν τους χειροτέχνες από την οδό Αποστόλου Παύλου. Η απαγόρευση αυτή κράτησε περίπου 20 ημέρες, πριν οι χειροτέχνες αψηφήσουν τις πιέσεις κι επιστρέψουν στους χώρους τους.

«Οι εικαστικοί, οι καλλιτέχνες και χειροτέχνες του υπαίθριου εμπορίου δεν έχουν τη δυνατότητα μεγάλου εισοδήματος, τέτοιου που να τους εξασφαλίζει μια ανεκτή επιβίωση, η απασχόληση είναι διέξοδος στο πρόβλημα της ανεργίας που μαστίζει την χώρα μας. Η συντριπτική πλειοψηφία είναι άνεργοι πολίτες. Ο εξοβελισμός από την υπαίθρια αγορά θα τους οδηγήσει σε απελπιστική κατάσταση, διότι δεν θα μπορούν να ανταποκριθούν ούτε στις στοιχειώσεις ανάγκες», τόνισε σε σχετική του ανακοίνωση το Σωματείο Εικαστικών- Καλλιτεχνών – Χειροτεχνών «Αθηνά -Εργάνη».

Τα επιχειρήματα του δήμου και της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας μοιάζουν δύσκολο να γίνουν πιστευτά. «Υπάρχουν πιέσεις από τους Εμπορικούς Συλλόγους, οι οποίοι μας βλέπουν πολύ ανταγωνιστικά, λανθασμένα κατά την άποψή μου. Μου φαίνεται αστείο το πώς ο έμπορος απειλείται από το δικό μου το κουτί, αλλά συμβαίνει. Υπάρχει επίσης και μια γενικότερη προσπάθεια αναδιαμόρφωσης του κέντρου της Αθήνας», υποστηρίζει ο Νίκος. Του φαίνεται επίσης ακατανόητο το πώς ο πάγκος του «προσβάλλει» την πολιτιστική κληρονομιά και τονίζει ότι υπάρχουν πολλές άλλες εμπορικές, θορυβώδεις δραστηριότητες, στο ιστορικό κέντρο, ακόμα και δίπλα στα μνημεία, που σίγουρα είναι πολύ πιο προσβλητικές και θα μπορούσε η Αρχαιολογική Υπηρεσία να ασχοληθεί με αυτές. «Η συντριπτική πλειοψηφία όσων περνάνε από τους πάγκους μας, μας αντιμετωπίζουν με ευχαρίστηση. Βρίσκουν κάτι διαφορετικό, κάτι πρωτότυπο, κάτι μη εμπορευματοποιημένο, ή απλά τους αρέσει η διαδρομή. Εγώ μάλιστα και πολλοί συνάδερφοι, πιστεύουμε ότι με την παρουσία μας εκεί ενισχύεται η πολιτιστική κληρονομιά. Η αρχαία Αγορά ήταν ένας χώρος που ο κόσμος μπορούσε να συζητήσει, να περπατήσει, να ανταλλάξει προϊόντα. Αυτό κάποιοι το καταλαβαίνουν και άλλοι όχι, αλλά εγώ το πιστεύω».

«Να γίνει σεβαστή η διαφορά μεταξύ του καλλιτέχνη και εμπόρου»

Προηγήθηκε πέρσι, η ψήφιση στη Βουλή του νέου νόμου (4497/2017) για το υπαίθριο εμπόριο, ουσιαστικά η απαρχή των προβλημάτων των χειροτεχνών. Ο νόμος αυτός, στον όποιον πάτησε ο δήμος Αθηναίων και ξεκίνησε τις διαδικασίες «έξωσης», εξισώνει τους χειροτέχνες και τους καλλιτέχνες του δρόμου με τους εμπόρους και έχει από αυτούς απαιτήσεις στις οποίες δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν. Συγκεκριμένα, το επίμαχο άρθρο (45) προβλέπει μεταξύ άλλων ότι:

⦁ Τα φυσικά πρόσωπα, τα οποία δημιουργούν έργα τέχνης, καλλιτεχνήματα, χειροτεχνήματα και λοιπά έργα πρωτότυπης, αποκλειστικά δικής τους, καλλιτεχνικής δημιουργίας μπορούν να διαθέτουν τα έργα τους υπαιθρίως, εφόσον λάβουν διοικητική άδεια.
⦁ Η εν λόγω άδεια είναι αυστηρά προσωποπαγής και ισχύει εντός των διοικητικών ορίων του δήμου, ο οποίος έχει εκδώσει την άδεια και έχει παραχωρήσει χώρο ύστερα από αίτημα του ενδιαφερομένου.
⦁ Έναρξη δραστηριότητας από το TAXIS και φορολογικές υποχρεώσεις.

«Όχι μόνο δε λύνει ένα ζήτημα που εκκρεμεί δεκαετίες, όχι μόνο δε βοηθάει τους χειροτέχνες να συνεχίσουν να υπάρχουν, να δημιουργούν και να προσφέρουν στην πολιτιστική κληρονομιά και παράδοση της χώρας, αλλά τους ωθεί σε αδιέξοδο και απόγνωση, ωφελώντας αποκλειστικά και μόνο όσους έχουν δυνατότητα μεγάλης παραγωγής, δηλαδή όσους κάνουν μεταποίηση ή απλώς και μόνο μεταπώληση (καθαρό εμπόριο με λίγα λόγια) και για άλλη μια φορά θυσιάζει την τέχνη και τους καλλιτέχνες στο βωμό του χρήματος. Δεν μπορεί οι χειροτέχνες να εξισωνόμαστε με τις καντίνες, τους μικροπωλητές, τους εμπόρους, ούτε ως φυσικά πρόσωπα να έχουμε ν’ ανταγωνιστούμε εταιρίες ΚΟΙΝΣΕΠ», υποστηρίζουν οι «ανεξάρτητοι χειροτέχνες – καλλιτέχνες του δρόμου» σε ψήφισμα που έχει ανέβει στον ιστότοπο Avaaz.

«Πρέπει να γίνει κατανοητή και σεβαστή η διαφορά που υπάρχει ανάμεσα σ’ έναν χειροτέχνη-καλλιτέχνη που κατασκευάζει πρωτότυπες και μοναδικές εικαστικές δημιουργίες και σ’ έναν μικροπωλητή-έμπορο που είτε μεταποιεί είτε απλά μεταπωλεί το εμπόρευμα που αγοράζει φθηνά και σε μεγάλες ποσότητες ξοδεύοντας από ελάχιστο έως καθόλου χρόνο για την κατασκευή του και άρα έχοντας πολύ μεγαλύτερα περιθώρια κέρδους. Η εξίσωση αυτών των δύο είναι ο ορισμός του αθέμιτου ανταγωνισμού και οδηγεί τους χειροτέχνες σε μαρασμό», προσθέτουν και ζητούν την κατάργηση του σχετικού άρθρου.

«Η προσωποπαγής άδεια, σε συγκεκριμένο χώρο, προφανώς θα σημαίνει ότι θα μας ζητήσουν και ενοίκιο. Θα μας ζητήσουν ΕΦΚΑ, να πάρουμε POS, μια ταμειακή, να φορολογούμαστε στα έσοδά μας. Δηλαδή όσα βγάζουμε δεν θα φτάνουν πλέον ούτε για τις βασικές μας ανάγκες. Ο νόμος αυτός μας πιέζει πάρα πολύ και δεν λαμβάνει υπόψιν του τις ειδικές συνθήκες υπό τις οποίες δουλεύουμε. Για παράδειγμα, εξαρτόμαστε πάρα πολύ από τις καιρικές συνθήκες. Όταν βρέχει, όταν έχει πολύ αέρα, χιόνι, καύσωνα, δεν δουλεύουμε, γιατί είμαστε εκτεθειμένοι στις καιρικές συνθήκες. Εγώ για παράδειγμα το τελευταίο διάστημα τρεις στις τέσσερις μέρες δεν μπορώ να δουλέψω. Υπάρχουν και άλλες ιδιαιτερότητες που αντιμετωπίζουμε, όπως παθήσεις (π.χ. τενοντίτιδες, αυχενικά) που προκαλούνται από τη δουλειά μας και χρειάζεται να πάρουμε μερικές μέρες ρεπό για να συνέλθουμε. Η εμπλοκή με όλους αυτούς τους φορείς μας ξεπερνάει και θα πρέπει να υπάρξει μια λύση, όπως έγινε με τους μικροπαραγωγούς αγρότες που εξαιρέθηκαν, που θα σέβεται τις ιδιαιτερότητες, τη φύση της εργασίας μας και τον τρόπο ζωής ενός ανθρώπου που δουλεύει στο δρόμο. Ο νόμος λοιπόν αυτός θα αποδειχθεί καταστροφικός για το σύνολο των χειροτεχνών και όσοι επιβιώσουν, θα αναγκαστούν να κάνουν και μεγάλες εκπτώσεις στην κατασκευή των προϊόντων τους. Θα χαθεί η πρωτοτυπία».

 

Αντιδρασεις και κινητοποιησεις

Οι χειροτέχνες, μέσω των διαφόρων Σωματείων τους, αντέδρασαν, με συνελεύσεις, κινητοποιήσεις, συναντήσεις με αρμόδιους φορείς, μεταξύ των οποίων το υπουργείο Οικονομίας, ενημέρωση του κόσμου και διαδικτυακή συλλογή υπογραφών. Αντιδράσεις επίσης υπήρξαν και στο εσωτερικό του Δήμου, με παρατάξεις όπως η «Ανταρσία στις Γειτονιές» και η «Ανοιχτή Πόλη» να εναντιώνονται στις αποφάσεις Καμίνη. Αποτέλεσμα μέχρι στιγμής είναι η λήψη οριστικής απόφασης να παίρνει διαδοχικές αναβολές. Η νέα προθεσμία λήγει θεωρητικά στις 14 Δεκεμβρίου. Τότε, παραμένει άγνωστο το πώς θα αντιμετωπιστούν οι πάγκοι από τη δημοτική αρχή. «Ή θα είναι μέρα ή θα είναι νύχτα», σχολιάζει ο Νίκος, αστειευόμενος με την αβεβαιότητα.

Οι χειροτέχνες – καλλιτέχνες «κοσμούν την πόλη όταν εκθέτουν την αισθητική, την παιδεία, το ταλέντο τους. Αυτό το μοντέλο δουλειάς έχει αναγνωριστεί σε όλο τον κόσμο, για την ιδιαιτερότητά του. Αποτελεί την ζωντανή παράδοση, την κουλτούρα, την εξωστρεφή έκφραση του πολιτισμού των πόλεων παγκοσμίως. Ήρθε και για την Αθήνα ο καιρός να το μορφοποιήσουμε, να το νομιμοποιήσουμε, να το δυναμώσουμε», τόνιζε τον Οκτώβριο σε ανακοίνωσή της η παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ στον Δήμο Αθηναίων, «Ανοιχτή Πόλη».

«Η εκστρατεία για αναβάθμιση του ιστορικού και εμπορικού κέντρου της Αθήνας έχει μετατραπεί σε μοχλό για την εξόντωση των φτωχών της πόλης για να επιβιώσουν οι λίγοι και εκλεκτοί», υποστηρίζει η ΑΝΤΑΡΣΙΑ, μέσω του δημοτικού συμβούλου της, Πέτρο Κωνσταντίνου, που αναρωτιέται: «Σοβαρά, το ΚΑΣ ανησυχεί ότι καταστρέφεται η πολιτιστική κληρονομιά από τους παγκίτες του Θησείου, τους χειροτέχνες; Μήπως, το 90% της κληρονομιάς αυτής δεν έχει θαφτεί κάτω από τα κτίρια των Τραπεζών, των Ξενοδοχείων και των επιχειρήσεων που συνθλίβουν το κέντρο της πόλης; Τα πόδια των παγκιτών που πατάμε στους δρόμους τους ενοχλούν;», προσθέτει και καταγγέλλει επίσης ότι «οι προτάσεις για δημιουργία “αγοράς” διάσπαρτης με εκατό πάγκους υποτιμάει τη κοινή λογική».

«Λίγο οι διάφοροι φορείς που δεν τα βρίσκουν μεταξύ τους, λίγο που εμείς αντιδράσαμε και ασκήσαμε πίεση, μέχρι στιγμής δεν υπάρχει τελική απόφαση», εξηγεί ο Νίκος. «Κι εμείς είμαστε σε μια φάση που προσπαθούμε να ενημερώσουμε και να κινητοποιήσουμε τον κόσμο στο Θησείο και στα Πετράλωνα, ώστε να μας στηρίξουν, ενώ παράλληλα διαμορφώνουμε τις δικές μας προτάσεις», προσθέτει.

Το πανό των χειροτεχνών που συμμετείχαν στην 24ωρη απεργία της ΑΔΕΔΥ

«Δεν έχει να κάνει μόνο με εμάς»

Ο Νίκος και πολλοί ακόμα, υποστηρίζουν ότι η έξωσή των χειροτεχνών από το κέντρο εντάσσεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, που χτίζεται βήμα βήμα. «Δεν έχει να κάνει μόνο με εμάς», επαναλαμβάνει.

Το τελευταίο διάστημα, έχει ξεκινήσει ξανά η συζήτηση για την περίφραξη του λόφου του Φιλοπάππου και της Πνύκας, μιας ελεύθερης έκτασης 700 στρεμμάτων στην καρδιά της Αθήνας. Ανάλογες προσπάθειες είχαν γίνει και το 2002, αλλά και το 2008, κινήσεις που αποτράπηκαν λόγω της κινητοποίησης των κατοίκων. Οι υπέρμαχοι αυτής της πρότασης στέκονται στην εγκληματικότητα (υπήρξε πριν λίγους μήνες υπόθεση δολοφονίας και έχουν καταγγελθεί πολλές ληστείες), ενώ οι πολέμιοι τονίζουν ότι «θα αποκοπεί το κέντρο της Αθήνας από τα αρχαία» και προσθέτουν ότι ο πραγματικός στόχος της περίφραξης δεν είναι η ασφάλεια, αλλά η εμπορευματοποίηση (με εισιτήριο, μαγαζιά κ.α.). Ανάλογες κινήσεις περίφραξης έχουν γίνει στον Λόφο του Στρέφη, ενώ στην Ακαδημία Πλάτωνος υπήρχε το σχέδιο για την ανέγερση Mall από την εταιρεία Artume, θυγατρική της Blackrock (σχέδιο που έχει ανασταλεί από την εταιρεία, παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση είχε εκδώσει όλες τις απαιτούμενες άδειες).

«Νομίζω ότι η προσπάθεια να μας διώξουν εντάσσεται σε ένα ευρύτερο σχέδιο αναδιαμόρφωσης του ιστορικού κέντρου. Για παράδειγμα, θέλουν επίσης να περιφράξουν τον Φιλοπάππου, ώστε να μην μπορεί ένας γονιός να πάει βόλτα με το παιδί του, χωρίς να πληρώσει εισιτήριο. Αυτό το σχέδιο δεν λαμβάνει υπόψιν του κοινωνικές ανάγκες των ανθρώπων που βρίσκονται σε αυτόν. Είτε τις δικιές μας, είτε των ανθρώπων που θέλουν να μας βρουν, είτε αυτών που θέλουν να περπατάνε και να μην βρίσκονται σε έναν απέραντο εμπορικό χώρο».

Με βάση αυτήν την πεποίθηση και ένα μότο που συμπυκνώνεται στο ερώτημα: «Ποιο κέντρο της Αθήνας θέλουμε;», οι χειροτέχνες καλλιτέχνες επιθυμούν να έρθουν σε επαφή και να έχουν «στήριξη από ανθρώπους που βλέπουν τα πράγματα όπως εμείς», και προετοιμάζονται να συνεχίσουν τις δράσεις τους. Το τι θα συμβεί, όταν φτάσει η προθεσμία που τους έχει δοθεί, ή κάποια επόμενη, παραμένει άγνωστο.

«Ή θα είναι μέρα ή θα είναι νύχτα».

Kudos

Written by Thanos Kamilalis
English translation by The Language Project
Photographs by Thanos Kamilalis

Patriarchy and violence in Greek society

Patriarchy and violence in Greek society    by Konstantina Konstantinou     January 21, 2019 begin this article with a personal, unpleasant admission of the perspective of a contemporary Greek reality which has allowed the brutalization of man to...

Christmas is postponed

 Christmas is postponed by Iliana Papangeli    |   December 27, 2018 In 1928, Walter Benjamin wrote in “One Way Street”:“For only that which we knew or practiced at fifteen will one day constitute our attraction. And one thing, therefore, can never be made good:...

Forced Labour in 2018

 Forced Labour in 2018by Konstantina Konstantinou    |   December 26, 2018 ecember 2nd is the “International Day for the Abolition of Slavery”, and on this occasion this article aims at informing and raising awareness about one of the many forms...

Baby Recession

Baby Recession by Myrto Boutsi  |  December 14, 2018  "I don’t want to think about it, I’m terrified by the thought.”"I can’t see it as something I could do… I don’t want to say never, but ..."These are the answers I got from Marilena and Amalia when we asked “Do you...

Pin It on Pinterest

Share This