Taking too long? Close loading screen.
Select Page

 Christmas is postponed

by Iliana Papangeli    |   December 27, 2018

In 1928, Walter Benjamin wrote in “One Way Street”:

“For only that which we knew or practiced at fifteen will one day constitute our attraction. And one thing, therefore, can never be made good:  having neglected to run away from home. From forty-eight hours’ exposure in those years, as in a caustic solution, the crystal of life’s happiness forms.”

I ran away from my parents in 2010. I was 17 years old. After forty eight hours of uncertainty, I returned home. They forgave me. Two years earlier, 2008 was the year that made me feel doubt and rage. It was near Christmas time, I was 15 years old and really angry. There was a very serious reason that made me and many other children of my age feel this way.


December 2008

On December 6th 2008, on a Saturday night, Alexis Grigoropoulos was killed in Exarcheia by Epameinondas Korkoneas, a Special Guard of the Hellenic Police. Alexis Grigoropoulos was murdered at 15 years of age.

I was at home with my parents when it happened and I received a text message on my phone from a number I didn’t recognize. It said that police officers had murdered a young kid in Athens, at Exarcheia. I don’t remember what the television was broadcasting on that same night or the following days. But the news spread quickly. Communication goes through telephone and internet. Mobile phones were ringing. Messages. Callouts for marches and protests. The wrath of the world spread within just a few hours, and the almost reflective mobilization of provincial networks and solidarity groups will play a key role in this.

At the age of fifteen I didn’t know exactly what Exarcheia was. I grew up and lived in the province of Larissa until the age of 18. For a child growing up in the countryside, visiting the capital is limited to school excursions that include visits to the Greek Parliament, the Acropolis and the night music stages of Athens.

In those days of December, everything we found out about the evolving episodes happening in Exarcheia was through the stories of third parties. For panelists, politicians and a portion of people, there was Exarcheia of the “protestors wearing hoods”. For the rest of the people, who were on the streets, Exarcheia was the starting point of the conflict aiming to transfer the pulse of what was happening at the same time in the rest of Greece as well as in cities abroad, showing their solidarity through protests and mobilizations.

At the age of 25 and ten years after the murder of Grigoropoulos, I now live in Exarcheia. Even today I might not be aware of all the aspects of Exarcheia, but I can surely discern the different aspects of the place I grew up in. The place of my childhood, the place I always get away from and I always turn back to, incorporates the creation and the decay. It’s a place you hate and sometimes you love.

This perception among people is variously recycled, touching the boundaries of romance and at the same time, of uncritically accepting everything that is dictated by the tradition, i.e. that life in the countryside is much easier, people are open and hospitable and life is more human (sic).

During the crisis this rhetoric was even more intensified. There was a dividing line between life in the village and that in the city amid crisis, the former being presented as more manageable and thus sustainable. “In the village,” as many people used to say, “you have your chickens, a garden with vegetables, and a couple of trees in the yard. And if you don’t have any of these, your neighbor will.” Or maybe not. Nowadays, for me it is a suffocating place and people are harsh. Harsher than anywhere else.

That December and Christmas of 2008 brought awareness, when, along with the glare in the eyes of some people, the rage that became a stone against the police and the banks, the revolution that became love, one could also see the bewilderment of a world denying emphatically to live.

I remember that on Monday following the weekend, together with a small group of students, we were entering into every classroom and we were trying to persuade the students and the teachers to leave the classrooms and join the students’ protests taking place in the city.  Reacting wasn’t a necessity for all and conflict was not always considered inevitable, nor was it ever massive. I remember the embarrassed looks of those who had already decided not to sacrifice their courses, studying, the comfort zone of their routine, and, of course, Christmas holidays that were approaching.

Students and teachers, but also parents who had accompanied children to school in the morning to make sure everything was going smoothly, refused to interrupt the courses, and were reconciled with the idea of some teachers to make a discussion during the first class period. “To discuss what?” I wondered and clenched my teeth. I don’t know if their attitude indicated their indifference. However I remember being enraged and getting even angrier. Today I might forgive them for everything. Today, even amid the peak of nation-wide nationalist mobilizations, taking place mainly in schools, I remain almost over-optimistic, one would say, for my generation and the generation that follows, and I respectfully believe in it. I believe in the transformations it’s attempting, in its explosive creativity, in the imaginative things it discovers, in its solidarity networks, in the co-creative spaces and in the youth hubs it acts on.


The burning tree

While the rage was diffused, schools were preparing to close down all over Greece and people were taking to the streets, at the peak of the demonstrations, the Christmas tree on Syntagma Square is torched on Monday, December 8. There were many who were unable or unwilling to understand the meaning of such an action. Distressing voices in television panels and on the front covers of the newspapers. Politicians were losing their minds. Peaceful citizens grizzled for the spirit of Christmas which was violently killed. “Why Christmas?” “What’s their problem with Christmas?” “What’s their problem with a Christmas tree?” Some people found it outrageous while others understood that Christmas came earlier that year.

In reality we were witnessing a moment of poetry and “celebration”. In my 15 years, the best holidays were those I saw through the horrifying eyes of people who mourned Christmas’ hypocrisy and its glamorous aesthetic. The attempts to re-occupy the public space and burn the Christmas tree expressed, in the most urgent way, people’s need to bring the upside down. Christmas’ tyrannical consumerism could wait. Releasing everyday life from regularity was more urgent.

A few days after the Christmas tree was torched, the Mayor of Athens, Nikitas Kaklamanis, invited citizens to participate in the Christmas events: “Athens will celebrate Christmas.”

In those days, as a child, nothing seemed more violent than returning to routine, and Christmas’ greedy spirit of consumption was the most incurable of all illnesses.

In fact, Christmas imposes its own reality with which people are taught to comply very early on. When you are still a child, you hear grown-ups saying and children repeating that Santa Claus only visits good boys and girls. Only a fool could perceive this behavioral trick of rewarding as motivation for continuous improvement. In the letters we sent as children, this should be made clear from the first lines: “Dear Santa Claus, I’ve been a good kid all year long,” was usually the opening phrase of the letter. Then you cut to the chase: “Please bring me…”. And somehow you learn to discipline yourself in a pattern where only good children (see obedient) will receive their present in the morning. Only the ones obeying their parents, their teachers and, then as grown-ups, the men of their lives. Those considered “naughty” are left out of the list.

December and Christmas of 2008 turned into a “celebration” of all these disobedient children. A “celebration” that emphasized a wider reconsideration of the world in its present existence and a sense of care for what it means to live and act. December devised its own example through a new spectrum of possibilities for human creativity and imagination giving birth to new ways and forms of life.

The subject of the December uprising was collective, where its various parts were difficult to analyze and investigate as to the role played by each. What happened was not judged from the result but along a process of reconstruction and recreation. The December Riots wasn’t a movement based on a programming logic and an ideological position; instead, it was unfolded into changing circumstances and experiences while at the same time it reconsidered life. It was born as an uninterrupted movement and a mobilization without demands and without a plan. It proposed, in other words, a life that could not yet be imagined, in the sense that one could not really discern the possibilities and directions that could be followed.

“Discipline is over. A magical life”

This year, I have only seen the Christmas Tree on Syntagma Square on December 9th on a Facebook photo taken by a friend photographer. The riot police are there once again this year to guard the Christmas tree, Christmas itself, people’s ostrich policy and petite bourgeoisie. “We’ve decorated the Christmas tree” is the accompanying caption in a derogatory way. “People still dream of the Christmas trees wrapped in flames,” I think and I wish Christmas to come earlier this year.

In 2008, in the consciences of the people who experienced the December 2008 riots, narrated the incidents that took place in December, sang for December, “celebrated” in December, it was clear that the police as institution does not safeguard the rule of law but exerts a violently repressive and disciplinary authority.

In 2018, in a recently published Public Issue annual report on people’s trust in institutions, 89% of respondents show confidence in the army and 72% in the police.

Ten years after the assassination of Alexis Grigoropoulos, bourgeois, police officers and fascists are still committing murders. The deeply racist, sexist, patriarchal and nationally proud Greek society is still murdering. It murders people like Zak, Eleni, Petrit.

This year- like last year- my mother called me on the afternoon of 6 December to remind me to be careful.

Last year- like this year- I slept by the sounds of molotov cocktails, sirens, voices and the police radio equipment.

The need to write about all this, which is nothing but fragments of a memory of a persisting controversy and anger, emerged on the day after the 10-year anniversary of the murder of Grigoropoulos.

On the morning of 7 December, 2018, I crossed Kallidromiou Street, like every day, to go to work. I found the dog I meet every morning lying at the entrance of the same apartment block. I saw the cats I meet every morning grooming themselves as the sun comes over Lykavittos hill and illuminates the first signs of life.

Nothing indicated what had happened last night a few streets below. Only a poster was hanging at some point on the road, on the wall of a high staircase leading to the entrance of a house. “Discipline is over. A magical life”. I had seen this poster for the first time in a house in Ioannina in 2011. It was an extract of the “Exogama tou Dekemvri” (The illicit children of December) but it has come to summarize all those that still constitute our attraction today. Not the anniversaries. But a magical life.

Behind the trees, the sun was illuminating this part of the wall. I picked up my cell phone and took a photo. “Why you didn’t get it?” a friend asked me when I showed him the photo. “It was more magical on the stairs of that house than it would be in my living room.”

The next day it had been removed.


Walter Benjamin έγραφε στον Μονόδρομο το 1928:

«Γιατί μόνο αυτό που ξέραμε ή ασκούσαμε ήδη στα δεκαπέντε μας χρόνια, θ’ αποτελέσει μια μέρα τον πόλο έλξης μας. Για τούτο, αυτό που ποτέ πια δεν επανορθώνεται είναι: το να ‘χεις παραλείψει να το σκάσεις από τους γονείς σου. Από σαρανταοκτώ ώρες έκθεση στην ανασφάλεια στην ηλικία αυτή ξεπηδά συμπυκνωμένη σαν αλκαλικό κρύσταλλο μέσα στο αλκαλικό διάλυμα η ευτυχία της ζωής.»

Το έσκασα από τους γονείς μου το 2010. Ήμουν τότε 17 χρονών. Μετά από σαρανταοκτώ ώρες έκθεση στην ανασφάλεια επέστρεψα σπίτι. Μου τα είχαν συγχωρέσει όλα. Δύο χρόνια νωρίτερα, το 2008 ήταν η χρονιά που για πρώτη φορά γεννήθηκε τόσο έντονα μέσα μου η αμφιβολία και η οργή. Πλησίαζαν Χριστούγεννα, ήμουν 15 χρονών και πολύ θυμωμένη. Είχα, όπως και τόσα άλλα παιδιά της ηλικίας μου, έναν πολύ σοβαρό λόγο να αισθάνομαι έτσι.


Δεκέμβρης 2008

Στις 6 Δεκεμβρίου του 2008, βράδυ Σαββάτου, ο Αλέξης Γρηγορόπουλος πέφτει νεκρός στα Εξάρχεια από την σφαίρα του Επαμεινώνδα Κορκονέα, ειδικού φρουρού της Ελληνικής Αστυνομίας. Ο Αλέξης Γρηγορόπουλος δολοφονείται σε ηλικία 15 χρονών.

Ήμουν στο σπίτι με τους γονείς μου όταν συνέβη και έλαβα ένα μήνυμα στο κινητό από κάποιον αριθμό που δεν γνώριζα. Έγραφε ότι αστυνομικοί σκότωσαν ένα παιδί στην Αθήνα, στα Εξάρχεια. Δεν θυμάμαι τι μετέδιδε η τηλεόραση το ίδιο βράδυ ή τις μέρες που ακολούθησαν. Η είδηση όμως κυκλοφόρησε πολύ γρήγορα. Η επικοινωνία γίνεται μέσω τηλεφώνου και διαδικτύου. Κινητά που χτυπάνε. Μηνύματα. Καλέσματα σε πορείες και διαμαρτυρίες. Η οργή του κόσμου εξαπλώνεται μέσα σε λίγες μόνο ώρες και η σχεδόν αντανακλαστική κινητοποίηση των επαρχιακών δικτύων και ομάδων αλληλεγγύης θα παίξουν καθοριστικό ρόλο σε αυτό.

Στα δεκαπέντε μου δεν ήξερα τι ακριβώς είναι τα Εξάρχεια. Μεγάλωσα και έζησα στην επαρχία της Λάρισας μέχρι τα δεκαοκτώ μου. Πολύ συχνά, για ένα παιδί που μεγαλώνει στην επαρχία η επίσκεψη στην πρωτεύουσα περιορίζεται σε σχολικές εκδρομές που το πρόγραμμα προβλέπει επισκέψεις στην Βουλή των Ελλήνων, στην Ακρόπολη και στις βραδινές πίστες της Αθήνας.

Τις ημέρες εκείνες του Δεκέμβρη, ό,τι μαθαίναμε για τα επεισόδια που εξελίσσονταν και για τα Εξάρχεια ήταν μέσα από ιστορίες τρίτων. Για τους πανελίστες, τους πολιτικούς και μία μερίδα του κόσμου υπήρχαν τα Εξάρχεια των «κουκουλοφόρων». Για όλο τον υπόλοιπο κόσμο, που βρισκόταν στο δρόμο, τα Εξάρχεια ήταν το μέρος από όπου ξεκινούσε η σύγκρουση για να μεταφέρει τον παλμό στην υπόλοιπη Ελλάδα, αλλά και σε πόλεις του εξωτερικού που έδειχναν την αλληλεγγύη τους μέσα από διαμαρτυρίες και κινητοποιήσεις.

Στα είκοσι πέντε μου χρόνια, και δέκα χρόνια μετά την δολοφονία του Γρηγορόπουλου, ζω στα Εξάρχεια. Μπορεί ούτε σήμερα να γνωρίζω όλα τα πρόσωπα των Εξαρχείων, μπορώ όμως με βεβαιότητα να διακρίνω τα διάφορα πρόσωπα του τόπου που μεγάλωσα. Ο τόπος των παιδικών μου χρόνων, ο τόπος που χωρίζω και πάντα γυρνώ, κρύβει μέσα του την δημιουργία και την αποσύνθεση. Είναι ένας τόπος που τον μισείς και ενίοτε τον αγαπάς.

Ανακυκλώνεται με διάφορους τρόπους αυτή η αντίληψη μεταξύ των ανθρώπων, που αγγίζει τα όρια του ρομαντισμού και ταυτόχρονα μιας παραδοσοπληξίας, ότι η ζωή στην επαρχία είναι μια ζωή εύκολη και περισσότερο ανθρώπινη (sic), ενώ ο κόσμος εκεί είναι ανοιχτός και φιλόξενος.

Στα χρόνια της κρίσης αυτή η ρητορική υπήρξε ακόμα πιο έντονη. Ετέθη μία διαχωριστική γραμμή μεταξύ της ζωής στο χωριό και εκείνης στην πόλη εν μέσω κρίσης, με την πρώτη να παρουσιάζεται ως πιο εύκολα διαχειρίσιμη και άρα βιώσιμη. «Γιατί στο χωριό», όπως συνήθιζαν να λένε πολλοί, «έχεις τις κότες σου, τον κήπο με τα ζαρζαβατικά, κανά δύο δέντρα στην αυλή. Και αν δεν έχεις εσύ, θα έχει ο γείτονας.» Ή και όχι. Σήμερα μου φαίνεται ένας τόπος πνιγηρός και οι άνθρωποι σκληροί. Πιο σκληροί από οπουδήποτε αλλού.

Η πρώτη συνειδητοποίηση ήρθε εκείνον τον Δεκέμβρη και εκείνα τα Χριστούγεννα του 2008, όταν μαζί με την λάμψη που αντίκρυζες στα μάτια κάποιων, την οργή που γινότανε πέτρα προς τους αστυνομικούς και τις τράπεζες, την επανάσταση που γινότανε έρωτας, διέκρινες την αμηχανία ενός κόσμου που αρνείται κατηγορηματικά την ζωή.

Θυμάμαι την Δευτέρα που ακολούθησε μετά το Σαββατοκύριακο να μπαίνουμε μόνο μία μικρή ομάδα μαθητών από τάξη σε τάξη και να προσπαθούμε να πείσουμε συμμαθητές και καθηγητές να βγουν από τις αίθουσες και να κατέβουν στην πόλη μαζί μας για την μαθητική πορεία. Η αντίδραση δεν εκφράστηκε από όλους ως αναγκαιότητα και η σύγκρουση δεν θεωρήθηκε πάντα αναπόφευκτη, ούτε υπήρξε ποτέ μαζική. Θυμάμαι τα αμήχανα βλέμματα εκείνων που είχαν ήδη αποφασίσει να μην θυσιάσουν ούτε ώρα από τα μαθήματά τους, το διάβασμα, την ασφάλεια της κανονικότητας και, φυσικά, σε καμία περίπτωση, τα Χριστούγεννα που πλησίαζαν.

Μαθητές και καθηγητές, αλλά και γονείς που είχαν συνοδεύσει το πρωί τα παιδιά στο σχολείο για να βεβαιωθούν πως όλα θα κυλήσουν ομαλά, αρνούνταν να διακόψουν το μάθημα και συμβιβάστηκαν με την ιδέα κάποιων καθηγητών να συζητήσουν κατά την διάρκεια της πρώτης διδακτικής ώρας. «Τι να συζητήσουν;», αναρωτιόμουν και έσφιγγα τα δόντια. Δεν ξέρω αν ήταν αδιαφορία αυτό που δήλωναν. Θύμαμαι όμως να εξοργίζομαι και να θυμώνω ακόμα πιο πολύ. Σήμερα μπορεί και να τους τα συγχωρούσα όλα. Σήμερα, ακόμα και εν μέσω κορύφωσης πανελλαδικών εθνικιστικών κινητοποιήσεων, με επίκεντρο τα σχολεία, παραμένω σχεδόν υπεραισιόδοξη για την γενιά μου και για την γενιά που ακολουθεί και που πιστεύω σε αυτή με βαθύ σεβασμό. Πιστεύω στις μεταμορφώσεις που επιχειρεί, στην εκρηκτική δημιουργικότητα, στα ευφάνταστα πράγματα που ανακαλύπτει, στα δίκτυα αλληλεγγύης που χτίζει, στους συνδημιουργικούς χώρους και τα νεανικά hubs που δρα.


Το καιόμενο δέντρο

Ενώ η οργή ήταν πλέον διάχυτη, σχολεία ετοιμάζονταν να κλείσουν σε όλη την Ελλάδα και ο κόσμος βρισκόταν στους δρόμους, στην κορύφωση των επεισοδίων το χριστουγενιάτικο δέντρο στην Πλατεία Συντάγματος τυλίγεται στις φλόγες την Δευτέρα 8 Δεκέμβρη. Υπήρχαν πολλοί που αδυνατούσαν, ή δεν ήθελαν, να κατανοήσουν το νόημα μιας τέτοιας ενέργειας. Φωνές αγωνίας στα τηλεοπτικά πάνελ και στα εξώφυλλα των εφημερίδων. Οι πολιτικοί παραφωνούσαν. Οι φιλήσυχοι πολίτες κλαψούριζαν για το πνεύμα των Χριστουγέννων που κάποιοι τόσο βίαια τους σκότωναν. «Γιατί τα Χριστούγεννα;» «Τι τους φταίνε τα Χριστούγεννα;» «Τι φταίει ένα δέντρο;» Αυτό που για κάποιους έμοιαζε εξωφρενικό για κάποιους άλλους ήταν σημάδι ότι οι γιορτές είχαν φτάσει νωρίτερα.

Στην πραγματικότητα γινόμασταν μάρτυρες μιας στιγμής ποίησης και «γιορτής». Στα 15 μου χρόνια οι καλύτερες γιορτές ήταν αυτές που είδα μέσα από τα έντρομα μάτια εκείνων που θρηνούσαν τα Χριστούγεννα της υποκρισίας και μιας καλογυαλισμένης αισθητικής. Οι προσπάθειες ανακατάληψης του δημόσιου χώρου και το κάψιμο του χριστουγεννιάτικου δέντρου εξέφραζαν με τον πλέον επιτακτικό τρόπο την ανάγκη του κόσμου να ανατραπεί η κανονικότητα. Τα Χριστούγεννα της τυραννίας του καταναλωτισμού μπορούσαν να περιμένουν. Αυτό που επείγε ήταν η απελευθέρωση της καθημερινής ζωής από την κανονικότητα.

Λίγες μέρες μετά τον εμπρησμό του δέντρου, ο δήμαρχος Αθηναίων, Νικήτας Κακλαμάνης, καλούσε τους πολίτες να συμμετέχουν στις χριστουγεννιάτικες εκδηλώσεις: «Η Αθήνα θα ζήσει και θα γιορτάσει τα Χριστούγεννα».

Τις ημέρες εκείνες, στο παιδικό μου μυαλό, τίποτα δεν φάνταζε πιο βίαιο από την επίκληση και την επιστροφή στην ομαλότητα. Το αχόρταγο καταναλωτικό πνεύμα των Χριστουγέννων έμοιαζε σαν την πιο ανίατη από όλες τις ασθένειες.

Στην πραγματικότητα τα Χριστούγεννα επιβάλλουν μία δική τους κανονικότητα στην οποία σου μαθαίνουν να πειθαρχείς ήδη από πολύ νωρίς. Όταν είσαι ακόμα παιδί ακούς τους μεγάλους να λένε και τους μικρούς να επαναλαμβάνουν ότι ο Άγιος Βασίλης επισκέπτεται μόνο τα καλά παιδιά. Αυτό το συμπεριφοριστικό τέχνασμα επιβράβευσης μόνο για έναν ανόητο μπορεί να λειτουργήσει ως κίνητρο για μία συνεχή προσπάθεια βελτίωσης. Στα γράμματα που στέλναμε ως παιδιά αυτό έπρεπε να είναι σαφές ήδη από τις πρώτες γραμμές: «Αγαπητέ Άγιε Βασίλη, φέτος ήμουν καλό παιδί», ξεκινούσε συνήθως το γράμμα. Μετά έμπαινες αμέσως στο ψητό: «Φέτος θα ήθελα να μου φέρεις…». Και κάπως έτσι μαθαίνεις να πειθαρχείς σε ένα σχήμα όπου μόνο τα καλά παιδιά (βλ. υπάκουα) θα πάρουν το δώρο τους το πρωινό που ξημερώνει. Αυτά που ακούνε τους γονείς τους, τους καθηγητές τους, και λίγο αργότερα, μεγαλώνοντας, τους άντρες της ζωής τους. Αυτός/ή που θα θεωρηθεί «άτακτος/η» μένει εκτός λίστας.

Ο Δεκέμβρης και τα Χριστούγεννα του ‘08 μετατράπηκαν σε μία «γιορτή» όλων αυτών των ανυπάκουων παιδιών. Μια «γιορτή» που έδινε έμφαση σε μία ευρύτερη αναθεώρηση του κόσμου, όπως υπάρχει σήμερα, και μία αίσθηση φροντίδας για το τι σημαίνει να ζεις και να ενεργείς. Ο Δεκέμβρης επινόησε το δικό του παράδειγμα μέσα από ένα νέο φάσμα δυνατοτήτων της ανθρώπινης δημιουργικότητας και φαντασίας από το οποίο άρχισαν να αναδύονται νέοι τρόποι και μορφές ζωής.

Το υποκείμενο της εξέγερσης του Δεκέμβρη ήταν ένα συλλογικό υποκείμενο όπου τα διάφορα μέρη του ήταν δύσκολο να αναλυθούν και να διερευνηθούν ως προς τον ρόλο που έπαιξε το καθένα. Τα όσα συνέβησαν δεν κρίθηκαν εκ του αποτελέσματος αλλά εν μέσω μιας διαδικασίας ανασύνθεσης και αναδημιουργίας. Ο Δεκέμβρης δεν υπήρξε ως κάποιο κίνημα που ξεδιπλώθηκε βάσει κάποιας προγραμματικής λογικής και ενός ιδεολογικού στίγματος αλλά μέσα σε μεταβαλλόμενες συνθήκες και συγκυρίες και προς μία αναθεώρηση της ζωής κατά το γίγνεσθαι. Γεννήθηκε ως μία αδιαμεσολάβητη κίνηση και μία κινητοποίηση χωρίς αιτήματα και χωρίς κάποιο σχέδιο. Πρότεινε, με άλλα λόγια, μία ζωή που δεν ανήκε ακόμα στην σφαίρα του διανοητού, υπό την έννοια ότι δεν μπορούσε πραγματικά να διακρίνει κανείς τις δυνατότητες και τις κατευθύνσεις που μπορούσε να ακολουθήσει.

«Πειθαρχία τέλος. Ζωή Μαγική.»

Φέτος, το χριστουγεννιάτικο δέντρο της πλατείας Συντάγματος το έχω δει μόνο από μία φωτογραφία στο Facebook στις 9 Δεκέμβρη από έναν φίλο φωτογράφο. Εν όψει της δεκάχρονης επετείου, τα ΜΑΤ βρισκόταν εκεί, να περιφρουρούν το δέντρο, τα Χριστούγεννα, τον στρουθοκαμηλισμό και τον μικροαστισμό. «Στολίσαμε και φέτος», συνοδεύει με τρόπο απαξιωτικό η λεζάντα. «Ακόμα ονειρεύεται ο κόσμος χριστουγεννιάτικα δέντρα τυλιγμένα σε φλόγες», σκέφτομαι και εύχομαι τα Χριστούγεννα να γινότανε να έρθουν και φέτος νωρίτερα.

Το 2008 στις συνειδήσεις των ανθρώπων που έζησαν την εξέγερση του Δεκέμβρη, που αφηγήθηκαν τον Δεκέμβρη, τραγούδησαν τον Δεκέμβρη, «γιόρτασαν» τον Δεκέμβρη, ήταν ξεκάθαρο ότι ο θεσμός της αστυνομίας δεν διαφυλάττει το κράτος δικαίου αλλά ασκεί μία βίαια κατασταλτική και πειθαρχική εξουσία.

Το 2018, σε πρόσφατα δημοσιευμένη ετήσια έκθεση της Public Issue σχετικά με την εμπιστοσύνη του κόσμου στους θεσμούς, 89% των ερωτηθέντων δείχνει εμπιστοσύνη στον στρατό και 72% στην αστυνομία.

Δέκα χρόνια μετά την δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, νοικοκυραίοι, αστυνομικοί και φασίστες δολοφονούν ακόμα. Η βαθιά ρατσιστική, σεξιστική, πατριαρχική και εθνικά υπερήφανη ελληνική κοινωνία δολοφονεί ακόμα. Δολοφονεί τον Ζακ, την Ελένη, τον Πετρίτ.

Φέτος, όπως και πέρυσι, η μήτερα μου μού τηλεφώνησε το απόγευμα της 6ης Δεκεμβρίου, για να μου πει να προσέχω.

Πέρυσι, όπως και φέτος, κοιμήθηκα με τους ήχους των μολότοφ, των σειρήνων, των φωνών και των ασυρμάτων.

Η ανάγκη να γράψω για όλα αυτά, τα οποία δεν είναι παρά μόνο θραύσματα μιας μνήμης αμφισβήτησης και οργής που παραμένει ακόμα, ήρθε την επομένη της δεκάχρονης επετείου για την δολοφονία του Γρηγορόπουλου.

Το πρωινό τις 7ης Δεκεμβρίου 2018 διέσχυσα την Καλλιδρομίου, όπως κάθε μέρα, για να πάω στην δουλειά. Βρήκα τον σκύλο που συναντώ κάθε πρωί ξαπλωμένο στην είσοδο της ίδιας πολυκατοικίας. Συνάντησα τις γάτες που συναντώ κάθε πρωί να καθαρίζονται με επιμέλεια καθώς ο ήλιος βγαίνει πάνω από τον Λυκαβυττό και λούζει με το φως του τα πρώτα σημάδια ζωής εκεί.

Δεν υπήρχε κανένα σημάδι να μαρτυρά τα όσα συνέβησαν το προηγούμενο βράδυ μερικούς δρόμους πιο κάτω. Μόνο που σε κάποιο σημείο του δρόμου, στον τοίχο μιας ψηλής σκάλας που οδηγεί στην είσοδο ενός σπιτιού, είχανε κολλήσει μία αφίσα. «Πειθαρχία τέλος. Ζωή Μαγική.» Είχα δει για πρώτη φορά την αφίσα αυτή σε κάποιο σπίτι στα Γιάννενα το 2011. Ήταν ένα από τα «εξώγαμα του Δεκέμβρη» που έφτασε όμως να συνοψίζει όλα εκείνα που σήμερα αποτελούν ακόμα τον πόλο έλξης μας. Όχι τις επετείους. Αλλά μια ζωή μαγική.

Ο ήλιος φώτιζε πίσω από τα δέντρα το σημείο εκείνο του τοίχου. Σήκωσα το κινητό μου και έβγαλα μια φωτογραφία. «Γιατί δεν την πήρες;», με ρώτησε κάποιος φίλος όταν του την έδειξα. «Έδειχνε πιο μαγική στις σκαλές εκείνου του σπιτιού από ότι θα έδειχνε στο σαλόνι μου.»

Την επόμενη μέρα κάποιος την είχε κατεβάσει.


Written by Iliana Papangeli
English translation by The Language Project
Photograph by Iliana Papangeli

Sex work can be a choice


by Jenny Tsiropoulou • translated by The Language Project • photo by Nadir Noori
March 21, 2019

Despite objections, some people believe they have the right to get paid for having sex. Sex workers share their stories.

Patriarchy and violence in Greek society

The word “patriarchy” refers to the term “family” by breaking down the words patri, “father” and archi, “authority” which means that personal authority, together with all the rights to exercise control within the family are concentrated in and embodied by the father, or in a broader sense, the male sex.

Pin It on Pinterest

Share This
Skip to content