Taking too long? Close loading screen.

I came to Greece for Love

by Angel Sifontes   |   November 16, 2018


My coming to Greece was not because of an economic or political situation. It was a decision of love”

There are many reasons that make a person leave their country; studies, work conditions, seeking better opportunities in life and, even, conflicts and wars that force people to flee their homes. For Patricia Arenas it was love that brought her to Greece. During the period of 1978-1983 she was studying Classical Music in Germany where she met the person that today would be her husband, Giannis Mouzas. When she finished her studies, Patricia made the decision to continue her career in Europe and did not return to Venezuela until many years later.

“From Chalandri Athens to Salonika”

 Like almost all changes, this was also difficult. The general salary of a musician was quite low, and that was also reflected in the quality of the teaching. Patricia started teaching at a small music school in Chalandri, but the lack of a decent salary led her to look for work elsewhere, as a private teacher.

It is in this search where she gets her first students in Salonika, young people who were looking to finish their musical studies and get their certificate. Patricia managed to stand out with her students, and more people wanted to join her classes, not only in Salonika but also in Athens.Little by little she began to make herself known, not only as a teacher, but also for playing chamber music concerts and as an accompanist.

“The Greek musical wave “

Also at that time there was a returning wave of Greeks who had gone abroad to study music, they helped a lot in raising the level of classical music in Greece. There was also restlessness or a curiosity among the musicians that helped to create a community with a thought of promoting classical music in Greece,.

“I felt. We were all looking for the same thing. I was not alone. We were all under the same condition “- Patricia

“After about 7 or 8 years we decided to go to Crete, where I had to start from zero”

 This beginning would be full of surprises. It was at this moment that Patricia decided to get involved in the children’s musical initiation – a work that she still does to this day – giving the children an option among a wide range of instruments that they can study like cello, flute, violin and piano. She teaches them musical rhythms from the whole world.

“It’s incredible how helpful it is to put aside self-centeredness”

From Patricia’s experience children have an inclination towards music by their nature. The possibilities of improvisation with the instruments pure. The most difficult part for them is discipline.

Children are not used to following a training. They tend to be easily distracted, to stop, to sit down. When the music begins, it captures their attention and their behavior changes, giving a somewhat different harmonious dynamic. All of them gradually understand their responsibilities within the group that gives them a sense of belonging and collaboration.

“Everyone who studies music develops discipline”

To train a positive discipline, it enriches the capacity of concentration and learning. When the children manage to master these characteristics, it is possible to see the impact in their lives or at school.

Patricia gives us an example of all the factors that have to be taken into account when learning an instrument such as the piano:

“The child has to take the right position, she/he has to read the score, he/she has to take a while and be present (mentally) to be able to listen to their own mistakes, these among other things. The same goes for other instruments, only with some variations.”- Quote Patricia

“After a year they are able to sing”

 Patricia also makes an emphasis on music as a tool for social and therapeutic integration for people who suffer from some type of genetic or mental disorder.

For Patricia the music through its elements, has the ability to facilitate and promote communication, relationship, learning, expression, organization and other therapeutic objectives in order to achieve changes and meet physical, emotional, mental, social and cognitive needs.

Therefore, this discipline can be a form of self-realization, it promotes a non-threatening world with which to communicate and integrate.

Patricia has witnessed children with down syndrome joining a choir. After a lot of hard work, those who could not even speak ended up singing.

“The study of music in Greece is always paid for, almost all are private institutions”

 I think there are many attempts in Greece to make the study of music more accessible, especially to people with economic problems, but it still takes a lot of work in that area.

It would take a lot of state support, which is not being received. I feel that there is very little encouragement to the study of music, there are even many schools that have stopped including music within their education plan. There are colleagues who even teach in the schools with their own instruments, such as portable pianos, for children to learn on since they do not have the necessary resources.

“I believe that there are different ways of listening to Music”

Music always has something to give and express. The way you listen to it or see it is upto you. Even if you don’t like it, it still provokes an emotion.

People see music differently according to their environment, and at the end of the day is still an expression of the society in which it is born or developed. When a society is macho, that kind of music comes out, when a society is violent, that music will be as well. It is the society that gives matis to music.

“Classical music is always improving”

Despite the problems we may have at this moment, I feel that music in Greece has been improving over time. Quality wise, it is always improving. There is a remarkable progress since I first arrived. On a general level, there is good dynamics among the musicians. You can also see more variants in music, such as Jazz and other styles. The music has taken more extravagant and tasteful steps.


«Ο ερχομός μου στην Ελλάδα δεν οφείλεται σε οικονομική ούτε σε πολιτική κατάσταση. Ήταν μια απόφαση λόγω αγάπης»

Υπάρχουν πολλοί λόγοι που οδηγούν ένα άτομο να εγκαταλείψει τη χώρα του. Σπουδές, συνθήκες εργασίας, αναζήτηση καλύτερων ευκαιριών στη ζωή ακόμη και οι συγκρούσεις και οι πόλεμοι αναγκάζουν τους ανθρώπους να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Για την Patricia Arenas, η αγάπη ήταν που την έφερε στην Ελλάδα. Την περίοδο 1978-1983 σπούδαζε κλασική μουσική στη Γερμανία, όπου και συνάντησε τον σήμερα σύζυγό της, Γιάννη Μούζα. Όταν ολοκλήρωσε τις σπουδές της, η Patricia αποφάσισε να συνεχίσει την καριέρα της στην Ευρώπη και δεν επέστρεψε στη Βενεζουέλα μέχρι και για πολλά χρόνια αργότερα.

«Από το Χαλάνδρι στη Θεσσαλονίκη»

Όπως όλες οι αλλαγές ήταν και αυτή επίσης δύσκολη. Ο μισθός ενός μουσικού γενικά ήταν αρκετά χαμηλός και αυτό φαινόταν και στην ποιότητα της διδασκαλίας. Η Patricia άρχισε να διδάσκει σε ένα μικρό μουσικό σχολείο στο Χαλάνδρι, αλλά η έλλειψη ενός αξιοπρεπούς μισθού την οδήγησε να αναζητήσει εργασία αλλού, ως δασκάλα σε ιδιωτικό σχολείο.

Σε αυτήν την αναζήτηση βρήκε τους πρώτους μαθητές της στη Θεσσαλονίκη, νέους που αναζητούσαν να ολοκληρώσουν τις μουσικές τους σπουδές και να πάρουν το πτυχίο τους. Η Patricia κατάφερε να κάνει τη διαφορά στους μαθητές της και όλο περισσότεροι ήθελαν να συμμετέχουν στα μαθήματα της, όχι μόνο στη Θεσσαλονίκη αλλά και στην Αθήνα.

Με την πάροδο του χρόνου άρχισε να γίνεται γνωστή, όχι μόνο ως δασκάλα, αλλά και για τις Συναυλίες Μουσικής Δωματίου και ως ακομπανιατέρ.

«Το ελληνικό μουσικό κύμα»

Εκείνη την εποχή υπήρχε επίσης ένα κύμα Ελλήνων που πήγε στο εξωτερικό για να σπουδάσει μουσική. Αυτό συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό στην αύξηση του επιπέδου της κλασικής μουσικής στην Ελλάδα. Υπήρξε επίσης συνεχής δραστηριότητα ή περιέργεια μεταξύ των μουσικών, γεγονός που συνέβαλε στη δημιουργία μιας κοινότητας που είχε ως στόχο την προώθηση της κλασικής μουσικής στην Ελλάδα.

«Ενιωσα ότι όλοι αναζητούσαμε το ίδιο πράγμα. Δεν ήμουν μόνη. Ήμασταν όλοι στην ίδια κατάσταση», είπε η Patricia.

«Μετά από περίπου 7 ή 8 χρόνια αποφασίσαμε να πάμε στην Κρήτη, όπου έπρεπε να ξεκινήσω από το μηδέν»

Αυτό το ξεκίνημα ήταν γεμάτο εκπλήξεις. Ήταν τη στιγμή που η Patricia αποφάσισε να ασχοληθεί με τη μύηση των παιδιών στη μουσική – μια δουλειά που συνεχίζει μέχρι σήμερα – δίνοντας στα παιδιά την επιλογή ανάμεσα σε ένα ευρύ φάσμα μουσικών οργάνων που θα μπορούσαν να μάθουν, όπως το τσέλο, το φλάουτο, το βιολί και το πιάνο. Τους διδάσκει μουσικούς ρυθμούς από όλο τον κόσμο.

«Είναι απίστευτο πόσο χρήσιμο είναι να βάλουμε στην άκρη την εγωκεντρικότητα»

Από την εμπειρία της Patricia, τα παιδιά έχουν από τη φύση τους μια τάση προς τη μουσική μόνο και μόνο από τη δυνατότητα αυτοσχεδιασμού τους με τα μουσικά όργανα. Το πιο δύσκολο μέρος για αυτά είναι η πειθαρχία.

Tα παιδιά δεν έχουν μάθει να συγκεντρώνονται στο μάθημα. Τείνουν να αποσπώνται εύκολα, να σταματούν, να κάθονται. Όταν αρχίζει η μουσική, τραβάει την προσοχή τους και αλλάζει η συμπεριφορά τους, και το αποτέλεσμα είναι μια διαφορετική αρμονική δυναμική. Όλα τους κατανοούν σταδιακά τις ευθύνες τους μέσα στην ομάδα, κάτι που τους δίνει την αίσθηση ότι ανήκουν κάπου και συνεργάζονται.

«Όσοι σπουδάζουν μουσική αναπτύσσουν πειθαρχία»

Για να διδαχθεί η θετική πειθαρχία, εμπλουτίζεται η ικανότητα συγκέντρωσης και μάθησης. Όταν τα παιδιά καταφέρνουν να κατακτήσουν αυτά τα χαρακτηριστικά, είναι δυνατόν να δούμε τον αντίκτυπο στη ζωή τους ή στο σχολείο.

Η Patricia μας δίνει ένα παράδειγμα όλων των παραγόντων που πρέπει να ληφθούν υπόψη, όταν μαθαίνουμε ένα όργανο όπως το πιάνο:

«Το παιδί πρέπει να πάρει τη σωστή θέση, να διαβάσει το μουσικό θέμα, να πάρει λίγο χρόνο και να είναι παρόν (διανοητικά) για να ακούει τα λάθη του, μεταξύ άλλων. Το ίδιο ισχύει και για άλλα μουσικά όργανα, μόνο με ορισμένες παραλλαγές», είπε η Patricia.

«Μετά από έναν χρόνο είναι σε θέση να τραγουδήσουν»

Η Patricia δίνει επίσης έμφαση στη μουσική ως εργαλείο κοινωνικής και θεραπευτικής ενσωμάτωσης για άτομα που υποφέρουν από κάποιο είδος γενετικής ή ψυχικής διαταραχής.

Για την Patricia η μουσική μέσω των στοιχείων της, έχει τη δυνατότητα να διευκολύνει και να προωθήσει την επικοινωνία, τη σχέση, τη μάθηση, την έκφραση, την οργάνωση και άλλους θεραπευτικούς στόχους, προκειμένου να επιτύχει αλλαγές και να ανταποκριθεί στις σωματικές, συναισθηματικές, ψυχικές, κοινωνικές και γνωστικές ανάγκες.

Συνεπώς, αυτό το είδος πειθαρχίας μπορεί να είναι μια μορφή αυτοπραγμάτωσης. Προάγει δηλαδή έναν κόσμο χωρίς απειλές, στον οποίο επικοινωνεί και ενσωματώνεται.

Η Patricia έχει δει παιδιά με σύνδρομο Down να συμμετέχουν στη χορωδία. Μετά από πολλή σκληρή δουλειά, όσα δεν μπορούσαν ούτε να μιλήσουν, τελικά κατέληξαν να τραγουδούν.

«Οι μουσικές σπουδές στην Ελλάδα δεν είναι ποτέ δωρεάν. Σχεδόν όλα είναι ιδιωτικά ιδρύματα.»

Νομίζω ότι υπάρχουν πολλές προσπάθειες στην Ελλάδα να καταστήσουν πιο προσιτές τις μουσικές σπουδές, ειδικά σε ανθρώπους με οικονομικά προβλήματα, αλλά εξακολουθεί να χρειάζεται πολλή δουλειά σε αυτόν τον τομέα.

Θα χρειαζόταν μεγάλη κρατική υποστήριξη, η οποία δεν λαμβάνεται. Κατά τη γνώμη μου, υπάρχει ελάχιστη ενθάρρυνση στις μουσικές σπουδές. Υπάρχουν ακόμη πολλά σχολεία που έχουν σταματήσει να συμπεριλαμβάνουν τη μουσική στο εκπαιδευτικό τους πρόγραμμα. Υπάρχουν συνάδελφοι που διδάσκουν ακόμη και στα σχολεία με τα δικά τους μουσικά όργανα, όπως φορητά πιάνα, επειδή δεν διατίθενται οι απαραίτητοι πόροι.

«Πιστεύω ότι υπάρχουν διαφορετικοί τρόποι μουσικής ακρόασης»

Η μουσική έχει πάντα κάτι να δώσει και να εκφράσει. Ο τρόπος που ακούτε ή βλέπετε εξαρτάται από εσάς. Ακόμα κι όταν δεν σας αρέσει, εξακολουθεί να (σας) προκαλεί ένα συναίσθημα.

Οι άνθρωποι βλέπουν τη μουσική διαφορετικά ανάλογα με το περιβάλλον τους και στο τέλος της ημέρας είναι ακόμα μια έκφραση της κοινωνίας, στην οποία γεννάται ή αναπτύσσεται. Όταν μια κοινωνία είναι macho, προκύπτει αυτό το είδος της μουσικής. Όταν μια κοινωνία είναι βίαιη, θα είναι επίσης βίαιη και η μουσική της. Είναι η κοινωνία που δίνει χροιά στη μουσική.

«Η κλασική μουσική βελτιώνεται πάντα»

Παρά τα προβλήματα που μπορεί να αντιμετωπίζουμε τη δεδομένη στιγμή, πιστεύω ότι η μουσική στην Ελλάδα βελτιώνεται με την πάροδο του χρόνου. Από άποψης ποιότητας, πάντα βελτιώνεται. Υπάρχει αξιοσημείωτη πρόοδος από τότε που ήρθα. Σε γενικές γραμμές, υπάρχει καλή δυναμική στους μουσικούς. Υπάρχουν περισσότερα είδη μουσικής, όπως Jazz και άλλα.. Η μουσική κάνει πλέον μεγάλα και καλαίσθητα βήματα.



Angel SIfontes

Having studied photography at the Roberto Mata School of Photography in Venezuela and at the Photo Art Academy in Miami, Angel has been turning his passion into a profession for the past 8 years. If he is not at home on a TV-series or anime marathon, he’ll definitely be swaying to his favorite tune!


Photograph by Angel Sifontes

Greek Translation by The Language Project

English edit by Vicky Kassahun Gebregiorgis



A vegan Christmas

  A vegan Christmas by Iliana Papangeli   |   December 24, 2018 e met Elisavet on Friday at noon, in downtown Athens at the vegan mini market/café that she’s owned with her partner Fotis since 2012. After eating our delicious vegan tarts and...

The poetic carpet maker

The poetic carpet maker by Mirsini Arvanitis   |  October 2, 2018 e drive up the hill to Ano Kypseli to meet the carpet manufacturer Hamid Zandabadi. Hamdi’s cat, an elegant tiger known as the neighborhood’s “Manga”, greets us. Hamid receives us...

A handmade world

A handmade world by Konstantina Konstantinou   |   May 21, 2018 On Aiolou Street in Athens there’s a guy who creates clocks from old vinyl records. anolis Ktistakis is a native of Crete and is self-taught in the design and manufacture of vinyl...

A man with many nicknames

Nadir Noori: A man with many nicknames by Fanis Kollias  |   Decemeber 18, 2017 f you take a stroll through the center of Athens with Nadir Noori, expect to be interrupted by an acquaintance of his every 20 minutes as he is known by that many...

Pin It on Pinterest

Share This