Taking too long? Close loading screen.

The poetic carpet maker

by Mirsini Arvanitis   |  October 2, 2018

We drive up the hill to Ano Kypseli to meet the carpet manufacturer Hamid Zandabadi. Hamdi’s cat, an elegant tiger known as the neighborhood’s “Manga”, greets us. Hamid receives us with a friendly smile; small laugh lines are visible under his eyes. Hamid expresses himself very precisely and underlines his statements with fine gestures. He listens very attentively while focusing his eyes on an indeterminate spot in the room.

The workshop 

Hamid’s workshop is replete with numerous carpets in different sizes, colors and patterns, spread out on racks, tables and closets. A cold neon light is used for lighting; two of Hamid’s employees sit barefoot on a large carpet and do patchwork. While working, Hamid and his staff usually listen to the radio, whereby Hamid turns off the radio more often lately because he cannot stand the terrible news. To the right of the wall behind his desk are posed two small embroidered carpet flags, the AEK football flag and the Greek national flag. In the glass cabinet behind his desk, Hamid has exhibited an old Chinese tapestry. In a small kitchenette near the entrance, Hamid prepares black tea, which he pours into small drinking glasses.

 

6th generation of carpet makers

Hamid Zandi has lived in Greece for 15 years. He was born in 1980 in Tabriz, the capital city of East Azerbaijan Province in north Iran. The population of Tabriz is comprising of the Azaris, who are the largest ethnic minority in Iran and speak a Turkish dialect. It is an old city and has been for centuries an important trading place and border station that is how the manufacturing of carpets was established there over the years. Until today the city of Tabriz is known for its variety of excellent handicrafts. Hamid belongs to the 6th generation of a family of carpet makers and he learned his skills from his family members. He loves the carpet skills his family have given him. When Hamid starts to talk about carpets: their production, the materials of which they consist, etc. his eyes begin to shine and his whole face is glowing.

Hamid left Iran 17 years ago. Before his path led him to Greece he lived 2 years in Turkey, Istanbul. Since his mother tongue is Turkish it was easy for him to come along in the Turkish Metropolis. He used to work in carpet store and began to make plans to open his own carpet business in London based on his Turkish network in Istanbul. But life had provided a different plan for Hamid. 

 

 

First steps in Greece

The beginning in Greece was very difficult and hard. Hamid was homeless and he didn’t know anyone. After some months he found his first job as a laborer in a Souvlaki shop. He worked 13 hours a day, cutting tomatoes, onions, preparing the Kebab meat, washing dishes for 1 Euro per hour. Hamid got very tired of this kind of work and he said to himself: “I am a carpet maker; I have my handicraft skills, why should I waste my time here by working like an animal and earning nothing?”

Finally, Hamid decided to quit this job and went from one carpet shop to the next one in order to present himself and his skills. After some intensive weeks of searching he got his first work engagement in a carpet store. The job was paid very badly, for the same job he could earn more  in Iran. He decided to resign and started seeking for a better paid job. Hamid found work in a carpet cleaning company. It was well paid, but far away from his apartment, he had to travel every day 4.5 hours. Often he slept in the factory to avoid the long travel distance. In that year Hamid was only working and sleeping which made him feel very lonely. Back then, he didn’t speak Greek and the manager was often shouting and insulting his employees, so Hamid didn’t feel comfortable. One day he could not stand it anymore, he left saying the only words he knew in Greek: “Geia sou”.

Hamid was again looking for a job. He started reckoning that he needed samples of his handicraft in order to present his skills to potential employers; therefore he asked friends in Istanbul to send him yarn and thread to tie a carpet. He knotted a small carpet in form of a bag and went with this bag from carpet store to carpet store asking for work. People were very impressed by his handcraft and he found new employment. Hamid worked for several years in different carpet shops, workshops and carpet cleaning stores. He kept the small carpet bag as a lucky charm to remind him how his career started in Greece.

 

Dreams coming through 

Hamid never gave up his dream of opening his own carpet business. One day he said to himself: “Now is the right time for me.” He started knotting his own carpets in his apartment; in one room he worked and in the other he slept. After a while, he got more and more work, but there was not enough space in the apartment. Therefore Hamid opened his own first workshop and shop. He gained an increasing number of new customers through word-of-mouth. 

He also imported carpets from Iran and sold them in Greece. He could earn a solid income with his own business and had even to hire some co-workers to help him with all the work assignments he had. Even in the economic crisis Hamid could keep most of his clients and his business still goes well. Of course people buy much less carpets, but they still bring their carpets to get cleaned and repaired. Since 2013 he works with different factories, each providing him with approximately 3-5 carpets. 

Hamid is specialized in antique carpets. Full of enthusiasm, he shows us a carpet from the Ottoman period, a precious find that he happened to buy at a flea market in Italy. He treasures this precious historic ‘jewel’ of a carpet like his own eyeball. Hamid tenderly strokes the carpet and confesses with shining eyes that he could continue talking endlessly about carpets and he adds with a mischievous smile: “If someone would offer me 5 Euros and I had to decide if I would buy bread or a carpet, of course I would get the carpet.” 

 

 

Hamid’s social life 

Several framed photos are on his desk. He introduces us to the most important people in his life by tenderly caressing the pictures: there is a picture of his Nono and Nona, an elderly couple, which he got acquainted in his early years in Greece, who accepted him like their own son. A picture of his parents and siblings sitting in the living room in Iran and a portrait of his wife. 

Through his different work engagements, Hamid learned Greek. He feels very happy that he had the opportunity to get to know his Nono and Nona, they made him feel he had a second family in Greece. After being involved in love relationships with local women, he finally fell in love with his wife, Maria, who has the same roots as Hamid. 

 

Where is home?

Hamid feels at home in Greece. When he goes back to Iran, he feels like a stranger. He is the only member of his family that left Iran. Since he was a little boy, he felt the urge to live an adventurous life. He was always seeking for new challenges and tasks in his life. Hamid went only a few times back to Iran to visit his family. 

But in Greece people call him “the foreigner”, his neighbors call him “the Persian”. Whenever he needs to go to public services the civil servants behave distrustfully and impolitely to him. 

Nonetheless, he feels that he belongs in this country and he even feels an affection towards the population here. Back in Iran Hamid’s family was quite poor, but in Greece he accomplished establishing his own business. He even received a profitable job offer from Germany, but he refused the proposal preferring to stay in Greece.

 

 

Friends 

Each of his old friends chose a different path, “like branches of a tree” as Hamid underlines. Some left Greece, others moved within Greece. He kept the contact to a group of old friends until today. 

 

About open minds and prejudices

“It is a lottery where someone has been born, if it’s Switzerland or Iran, etc. You cannot blame people when they emigrate; everyone has the desire for a decent life.” Hamid further says that we should not put people of the same nationality in the same boxes, just because a member of one group did something wrong; you cannot blame the whole group for his or her behavior. The majority is trying to make their life decently, but if a negative incident happens everyone is focusing on this bad event, whereby some media support the spread of a bad perception of migrants in society. Hamid emphasizes that we all should read more, travel, exchange with different people in order to be able to change perspectives and to absorb new concepts and ideas. 

 

Never lose sight of your goal

“Never, never, never give up”, stresses Hamid when he is asked what message he would like to pass on to newcomers in Greece. “Never lose sight of your goal, invest in learning the language and respect the prevailing laws.” Hamid emphasizes that someone who is determined will reach their goal by working hard. Goals can also change over time just as it happened with Hamid, who originally had planned to open a carpet business in London, but finally stayed in Athens.

When referring to the current debate on migration in Europe Hamid expresses his sadness and frustration about how people were treated. He still remembers how horrible he felt in 2015, when he saw families with small children sitting in tents at Viktoria square. 

 

The future 

Today Hamid lives with his wife in Chalandri. He is searching at the time for a bigger workshop and shop for his carpet business. Hamid refers to himself as a person with two “winds”, Iran and Greece. Sometimes he misses the “wind” of his old home and wishes he could be with his family and friends sitting and chatting in a circle on the floor. He is eager to travel to countries in the Middle and Far East like Egypt and Tajikistan. Hamid looks at us and says: “The start of your life is not in your hand, but the end of your life is in your hand, it shows what you have done with your life.”

Oδηγήσαμε ανηφορικά τον λόφο προς Άνω Κυψέλη για να συναντήσουμε τον παραγωγό  χαλιών Hamid Zandabadi. Μας υποδέχτηκε η γάτα του Hamid, μια κομψή τιγρέ γνωστή στη γειτονιά ως ο «Μάγκας». Ο Hamid μας καλωσορίζει με ένα φιλικό χαμόγελο και μικρές ρυτίδες γέλιου φανερώνονται κάτω από τα μάτια του. Ο τρόπος έκφρασης του Hamid είναι πολύ ακριβής και υπογραμμίζει τις δηλώσεις του με λεπτές χειρονομίες. Ακούει με προσοχή, ενώ επικεντρώνει το βλέμμα του σε κάποιο ακαθόριστο σημείο στον χώρο.

Το Εργαστήρι

Το Εργαστήρι του Hamid ξεχειλίζει από χαλιά σε διαφορετικά μεγέθη χρώματα και σχέδια, τα οποία ξεχύνονται από ράφια τραπέζια και ντουλάπες. Ένα ψυχρό φως νέον φωτίζει τον χώρο, όπου δύο από τους υπαλλήλους του Hamid στέκονται ξυπόλητοι σε ένα φαρδύ χαλί και κάνουν κεντήματα. Όσο δουλεύουν ο Hamid και το προσωπικό του, συνήθως ακούν ραδιόφωνο, ωστόσο τώρα τελευταία ο Hamid κλείνει το ραδιόφωνο συχνότερα γιατί δεν αντέχει να ακούει δυσάρεστα νέα. Στα δεξιά του τοίχου που βρίσκεται πίσω από το γραφείο του είναι τοποθετημένες δύο μικρές κεντητές σημαίες από τάπητα, η ποδοσφαιρική σημαία της ΑΕΚ και η εθνική σημαία της Ελλάδας. Στο γυάλινο ερμάριο πίσω από το γραφείο του εκτίθεται μια παλιά κινέζικη ταπετσαρία. Σε ένα μικρό κουζινάκι κοντά στην είσοδο, ο Hamid ετοιμάζει μαύρο τσάι, το οποίο σερβίρει σε μικρά ποτηράκια.

 

6η γενιά ταπητο-παραγωγών

Ο Hamid ζει στην Ελλάδα εδώ και 15 χρόνια. Γεννήθηκε το 1980 στο Ταμπρίζ, πρωτεύουσα του Ανατολικού Αζερμπαϊτζάν, επαρχίας στο βόρειο Ιράν. Ο πληθυσμός του Ταμπρίζ αποτελείται  κυρίως από τους Αζάρις, που συνιστούν τη μεγαλύτερη εθνική μειονότητα στο Ιράν και ομιλούν Τουρκική διάλεκτο. Είναι μια παλιά πόλη και αποτελεί εδώ και αιώνες ένα σημαντικό κέντρο εμπορίου και συνοριακό σταθμό, και για τον λόγο αυτό οι παραγωγοί χαλιών εδραιώθηκαν εκεί στο πέρασμα των χρόνων. Μέχρι και σήμερα, η πόλη του Ταμπρίζ είναι ξακουστή για την ποικιλία της σε εξαίρετα χειροτεχνήματα. Ο Hamid ανήκει σε 6η γενιά κατασκευαστών χαλιών και έμαθε την τέχνη του από την οικογένειά του. Αγαπά πολύ τη δεξιοτεχνία αυτή που του «χάρισαν» οι δικοί του και όταν ξεκινά να μιλάει για τα χαλι, την παραγωγή τους, τα υλικά από τα οποία φτιάχνονται κλπ, τα μάτια του ξεκινούν να φωτίζονται και ολόκληρο το πρόσωπό του λάμπει. 

Ο Hamid άφησε το Ιράν εδώ και 17 έτη, πριν ο δρόμος του τον οδηγήσει στην Ελλάδα και έζησε 2 έτη στη Τουρκία, στην Κωνσταντινούπολη. Δεδομένου ότι η μητρική του γλώσσα ήταν η Τουρκική  η προσαρμογή ήταν εύκολη για εκείνον. Δούλευε σε καταστήματα χαλιών και σχεδίαζε να ανοίξει την δική του επιχείρηση στο Λονδίνο, αξιοποιώντας τις διασυνδέσεις που είχε στην Κωνσταντινούπολη. Ωστόσο η ζωή επιφύλασσε ένα διαφορετικό μονοπάτι για εκείνον.

 

 

Τα πρώτα βήματα στην Ελλάδα

Το ξεκίνημα στην Ελλάδα ήταν πολύ δύσκολο και σκληρό. Όταν ήρθε εδώ, ο Hamid ήταν άστεγος και δε γνώριζε κανέναν. Μετά από μερικούς μήνες βρήκε την πρώτη του δουλειά σαν εργάτης σε ένα σουβλατζίδικο. Δούλευε 13 ώρες την ημέρα κόβοντας ντομάτες και κρεμμύδια, ετοιμάζοντας το κρέας του κεμπάπ και πλένοντας πιάτα για 1€ την ώρα. Αυτό το είδος εργασίας τον κούρασε πάρα πολύ και έτσι είπε μια μέρα στον εαυτό το, « Είμαι κατασκευαστής χαλιών, έχω την δεξιοτεχνία μου, γιατί να ξοδεύω τον χρόνο μου δουλεύοντας σα ζώο και χωρίς να κερδίζω τίποτα;» .

Τελικά, ο Hamid αποφάσισε να παρατήσει τη δουλειά του και να πηγαίνει από το ένα μαγαζί χαλιών στο άλλο για να παρουσιάσει τον εαυτό του και τα ταλέντα του. Μετά από μερικές εβδομάδες έντονης αναζήτησης, κατάφερε να βρει την πρώτη του απασχόληση σε ένα μαγαζί με χαλιά. Η δουλειά ήταν πολύ κακοπληρωμένη, τόσο που για την ίδια εργασία θα μπορούσε να βγάζει περισσότερα χρήματα στο Ιράν, οπότε εν τέλει κατέληξε να παραιτηθεί και από αυτή την εργασία και ξεκίνησε να ψάχνει για μια δουλειά με καλύτερη αμοιβή. Η επόμενη εργασία που βρήκε ήταν σε ένα ταπητο-καθαριστήριο, η αμοιβή ήταν καλή αλλά η δουλειά ήταν αρκετά μακριά από το σπίτι του και έπρεπε να ξοδεύει στον δρόμο κάθε μέρα 4,5 ώρες. Εκείνη τη χρονιά ο Hamid το μόνο που έκανε ήταν να δουλεύει και να κοιμάται, πράγμα που τον οδήγησε να νιώθει τρομερή μοναξιά. Τη δε  περίοδο εκείνη δε μιλούσε ακόμη ελληνικά και το αφεντικό του συχνά φώναζε και προσέβαλε τους υπαλλήλους του κάνοντας τον Hamid να νιώθει πολύ άβολα. Τόσο που μια μέρα δεν άντεξε άλλο αυτή την κατάσταση και έφυγε λέγοντας τις μόνες λέξεις που ήξερε στα ελληνικά που ήταν «Γεια σου».

Έτσι ο Hamid  βρέθηκε να ψάχνει και πάλι για δουλειά. Είχε ξεκινήσει να αντιλαμβάνεται πως χρειαζόταν δείγματα από τις χειροτεχνίες του προκειμένου να παρουσιάσει το ταλέντο του σε πιθανούς εργοδότες, οπότε ζήτησε από τους φίλους του στην Κωνσταντινούπολη να του στείλουν  ίνες και κλωστές για να υφάνει ένα χαλί. Ύφανε ένα μικρό χαλί στο σχήμα μιας τσάντας και με αυτή πήγαινε από μαγαζί σε μαγαζί ζητώντας εργασία. Η χειροτεχνία του ήταν πολύ εντυπωσιακή και βρήκε γρήγορα νέα απασχόληση. Ο Hamid δούλευε για χρόνια σε διαφορετικά μαγαζιά με χαλιά, εργαστήρια και ταπητο-καθαριστήρια. Κράτησε τη μικρή  τσάντα-χαλί σαν φυλαχτό να του θυμίζει πως ξεκίνησε η καριέρα του στην Ελλάδα.

 

Τα όνειρα πραγματοποιούνται

O Hamid δεν εγκατέλειψε ποτέ το όνειρό του να φτιάξει τη δική του επιχείρηση χαλιών. Μια μέρα, είπε στον εαυτό του «Τώρα είναι η σωστή στιγμή για εμένα». Ξεκίνησε να υφαίνει τα δικά του χαλιά στο διαμέρισμά του, ενώ στο ένα δωμάτιο δούλευε και στο άλλο κοιμόταν. Μετά από λίγο είχε όλο και περισσότερη δουλειά αλλά όχι αρκετό χώρο στο διαμέρισμα και έτσι ο Hamid άνοιξε το πρώτο δικό του εργαστήριο και μαγαζί. Άρχισε να κερδίζει έναν ολοένα αυξανόμενο αριθμό πελατών καθώς η φήμη της καλής δουλειάς του διαδιδόταν από στόμα σε στόμα.

Εισήγαγε επίσης χαλιά από το Ιράν τα οποία και πουλούσε στην Ελλάδα. Πλέον κέρδιζε ένα σταθερό εισόδημα από τη νέα του εργασία και είχε την ευχέρεια ακόμα και να προσλάβει μερικούς υπαλλήλους να τον βοηθούν με τη δουλειά του. Ακόμη και κατά την περίοδο της οικονομικής κρίσης, ο Hamid κατάφερε να διατηρήσει τους περισσότερους πελάτες του και η επιχείρησή του συνέχισε να πηγαίνει καλά.  Φυσικά οι άνθρωποι πλέον αγοράζουν πολύ λιγότερα χαλιά, ωστόσο φέρνουν ακόμα αυτά που ήδη έχουν για επιδιόρθωση και καθαρισμό. Από το 2013 συνεργάζεται με διαφορετικά εργοστάσια, καθένα από τα οποία του παρέχει περίπου 3 με 5 χαλιά Ο Hamid ειδικεύεται σε χαλιά αντίκες. Γεμάτος ενθουσιασμό μας δείχνει ένα χαλί από την Οθωμανική περίοδο, ένα πολύτιμο εύρημα το οποίο έτυχε να αποκτήσει σε μια υπαίθρια αγορά στην Ιταλία. Ο Hamid φυλάσσει αυτό το πολύτιμο, ιστορικό «κόσμημα» σαν τα μάτια του. Χαϊδεύει απαλά το ύφασμα και εκμυστηρεύεται με λαμπερό βλέμμα πως θα μπορούσε να συνεχίσει να μιλάει ατέλειωτα για τα χαλιά, συμπληρώνοντας με σκανδαλιάρικο χαμόγελο πως « Αν κάποιος μου πρόσφερε 5€ ώστε να αγοράσω είτε ψωμί είτε ένα χαλί, σαφώς και θα προτιμούσα το χαλί.»

 

 

Η κοινωνική ζωή του Hamid

Στο γραφείο του υπάρχουν πολλές κορνιζαρισμένες φωτογραφίες. Μας συστήνει μέσω αυτών στους πιο σημαντικούς ανθρώπους της ζωής του, αγγίζοντας απαλά τις εικόνες:  ανάμεσά τους υπάρχουν μια φωτογραφία από τον Νονό και την Νονά του, ένα ηλικιωμένο ζευγάρι που γνώρισε τα πρώτα χρόνια του στην Ελλάδα και οι οποίοι τον δέχτηκαν σαν γιο τους, μία φωτογραφία από τους γονείς και τα αδέρφια του να κάθονται σε ένα σαλόνι στο Ιράν και το πορτραίτο της γυναίκας του.

Μέσα από τις διάφορες δουλειές που έκανε, ο Hamid έμαθε και τα Ελληνικά. Νιώθει πολύ ευτυχής που είχε την ευκαιρία να γνωρίσει τον Νονό και την Νονά του και τον έκαναν να νιώσει σα να έχει οικογένεια στην Ελλάδα, ενώ μετά από σχέσεις με διάφορες ντόπιες γυναίκες, τελικά ερωτεύτηκε τη γυναίκα του την Μαρία, με την οποία μοιράζονται τις ίδιες ρίζες.

 

Που θεωρείται σπίτι;

Ο Hamid νιώθει σα σπίτι του την Ελλάδα. Όταν επιστρέφει στο Ιράν νιώθει σαν ξένος. Είναι το μόνο μέλος της οικογένειας του που έφυγε από το Ιράν. Άλλωστε, από τότε που ήταν μικρό αγόρι, ένιωθε την ανάγκη να ζήσει μια περιπετειώδη ζωή και πάντα αναζητούσε νέες προκλήσεις και στόχους. O Hamid, από τότε που ήρθε στην Ελλάδα, έχει επιστρέψει ελάχιστες φορές στο Ιράν για να επισκεφτεί την οικογένειά του. Αλλά στην Ελλάδα οι άνθρωποι τον αποκαλούν « Ο Ξένος», οι γείτονές του τον αποκαλούν «Ο Πέρσης» και όποτε χρειάζεται να χρησιμοποιήσει κάποια δημόσια υπηρεσία οι υπάλληλοι του συμπεριφέρονται με δυσπιστία και αγένεια.

Παρόλα αυτά, νιώθει ότι ανήκει σε αυτή τη χώρα και νιώθει ακόμα μία στοργή για τον εδώ πληθυσμό. Πίσω στο Ιράν, η οικογένεια του Hamid ήταν αρκετά φτωχή, αλλά στην Ελλάδα κατάφερε να εδραιώσει τη δική του επιχείρηση. Έτσι όταν έλαβε μια κερδοφόρα προσφορά εργασίας από τη Γερμανία,απέρριψε την πρόταση αυτή, προτιμώντας να παραμείνει στην Αθήνα.

 

 

Η κοινωνική ζωή του Hamid

Στο γραφείο του υπάρχουν πολλές κορνιζαρισμένες φωτογραφίες. Μας συστήνει μέσω αυτών στους πιο σημαντικούς ανθρώπους της ζωής του, αγγίζοντας απαλά τις εικόνες:  ανάμεσά τους υπάρχουν μια φωτογραφία από τον Νονό και την Νονά του, ένα ηλικιωμένο ζευγάρι που γνώρισε τα πρώτα χρόνια του στην Ελλάδα και οι οποίοι τον δέχτηκαν σαν γιο τους, μία φωτογραφία από τους γονείς και τα αδέρφια του να κάθονται σε ένα σαλόνι στο Ιράν και το πορτραίτο της γυναίκας του.

Μέσα από τις διάφορες δουλειές που έκανε, ο Hamid έμαθε και τα Ελληνικά. Νιώθει πολύ ευτυχής που είχε την ευκαιρία να γνωρίσει τον Νονό και την Νονά του και τον έκαναν να νιώσει σα να έχει οικογένεια στην Ελλάδα, ενώ μετά από σχέσεις με διάφορες ντόπιες γυναίκες, τελικά ερωτεύτηκε τη γυναίκα του την Μαρία, με την οποία μοιράζονται τις ίδιες ρίζες.

 

Που θεωρείται σπίτι;

Ο Hamid νιώθει σα σπίτι του την Ελλάδα. Όταν επιστρέφει στο Ιράν νιώθει σαν ξένος. Είναι το μόνο μέλος της οικογένειας του που έφυγε από το Ιράν. Άλλωστε, από τότε που ήταν μικρό αγόρι, ένιωθε την ανάγκη να ζήσει μια περιπετειώδη ζωή και πάντα αναζητούσε νέες προκλήσεις και στόχους. O Hamid, από τότε που ήρθε στην Ελλάδα, έχει επιστρέψει ελάχιστες φορές στο Ιράν για να επισκεφτεί την οικογένειά του. Αλλά στην Ελλάδα οι άνθρωποι τον αποκαλούν « Ο Ξένος», οι γείτονές του τον αποκαλούν «Ο Πέρσης» και όποτε χρειάζεται να χρησιμοποιήσει κάποια δημόσια υπηρεσία οι υπάλληλοι του συμπεριφέρονται με δυσπιστία και αγένεια.

Παρόλα αυτά, νιώθει ότι ανήκει σε αυτή τη χώρα και νιώθει ακόμα μία στοργή για τον εδώ πληθυσμό. Πίσω στο Ιράν, η οικογένεια του Hamid ήταν αρκετά φτωχή, αλλά στην Ελλάδα κατάφερε να εδραιώσει τη δική του επιχείρηση. Έτσι όταν έλαβε μια κερδοφόρα προσφορά εργασίας από τη Γερμανία,απέρριψε την πρόταση αυτή, προτιμώντας να παραμείνει στην Αθήνα.

Editor

Mohamed Benghuzzi

// Chief Editor

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua. Lorem ipsum dolor sit amet, con4sectetur adipiscing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua. Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.

Kudos

English translation by Gigi Papoulias
Photograph by Nadir Noori
Graphic design by Alexia Stamatelatou

Related

#portraits

A vegan Christmas

  A vegan Christmas by Iliana Papangeli   |   December 24, 2018 e met Elisavet on Friday at noon, in downtown Athens at the vegan mini market/café that she’s owned with her partner Fotis since 2012. After eating our delicious vegan tarts and...

I came to Greece for love

I came to Greece for Love by Angel Sifontes   |   November 16, 2018   "My coming to Greece was not because of an economic or political situation. It was a decision of love" There are many reasons that make a person leave their country; studies, work conditions,...

A handmade world

A handmade world by Konstantina Konstantinou   |   May 21, 2018 On Aiolou Street in Athens there’s a guy who creates clocks from old vinyl records. anolis Ktistakis is a native of Crete and is self-taught in the design and manufacture of vinyl...

A man with many nicknames

Nadir Noori: A man with many nicknames by Fanis Kollias  |   Decemeber 18, 2017 f you take a stroll through the center of Athens with Nadir Noori, expect to be interrupted by an acquaintance of his every 20 minutes as he is known by that many...

Pin It on Pinterest

Share This